Neden her seferinde böyle oluyor anlamış değilim?

Sen şu an bir insanı sevmiyorsun; sen canını yakan bir hikayeye ve o hikayenin yarattığı duygusal dalgalanmalara bağımlı hale gelmişsin. psikolojide buna ambivalans yani aynı kişiye karşı aynı anda hem çok yoğun sevgi hem de çok yoğun nefret besleme hali denir. Bu seni deli yapmaz ama ruhunu yavaş yavaş çürütür. Birini çok sevdiğin için affetmiyorsun aslında onun yokluğunda hissedeceğin o devasa yalnızlıkla, o keskin terk edilmişlik hissiyle yüzleşmekten korktuğun için affediyorsun. Zihnin o kadar yorulmuş ki onun açtığı yarayı yine onun sevgisiyle kapatmaya çalışıyorsun. Ama zehri veren adamdan şifa bekleyemezsin. Beklersen, işte böyle her seferinde aynı duvara toslar aynı döngünün içinde eriyip gidersin."İlla o olsun mu ondan bile emin değilim" demişsin ya, işte uyanışın tam olarak bu cümlede saklı sen aslında o insanı çoktan bitirmişsin sen sadece onun hayatındaki boşluğunu doldurma biçimine, sana hissettirdiği o yoğun (bazen acı da olsa) duygulara tutunuyorsun nefret hissettiğin anlar senin mantığının çığlığıdır; sevgiye döndüğün anlar ise korkularının teslimiyetidir. bu döngüden kurtulmanın tek yolu, o insanı affetmeyi bırakıp önce kendine verdiğin zararlar için kendinden özür dilemektir. Acı çekeceğini, o boşluğun canını yakacağını bile bile o kapıyı bir kez ve tamamen kapatmak zorundasın. Unutma, iyileşmek temiz bir odada oturmak değildir; iyileşmek, o fırtınanın içinden geçip üstündeki çamurlardan kendi rızanla arınmaktır. Kendini bu değersizlik kuyusundan çıkar, çünkü hiç kimse senin göğüs kafesini bu kadar hırpalamaya değecek kadar eşsiz değildir.