Neden hep böyle oluyor ya?

Merhaba arkadaşlar. Biraz içimi dökmek istedim buraya. Ben bu günlere hiçte kolay gelmedim. Neye elimi atsam ya mahvoldu ya da ben mahvoldum. Sahi neden böyle oluyor hep? Sanki dokunduğum ne varsa kurutuyorum, çok derin bir çukur düşünün tırmanıyorum tırmanıyorum tam elimi atıyorum tam çıkıcam... Sanki birisi tekrar itiyor beni tüm o katettiğim yol boşa gidiyor her seferinde başa sarıyorum. İçimdeki o kocaman boşluk vs cabası. Allah'a bırakıyorum kendimi herşeyi ona havale ediyorum ama yine bir sonuç alamıyorum, derin bir sessizlik içinde çığlıklarım oluyo ama kimse beni duymuyor. Bu içimdeki yükle daha ne kadar hayata devam edebilirim bilmiyorum.. Artık tüm yaşadıklarım bana bir cezaymış gibi geliyor. Kimin ahını aldım bilmiyorum ama inanın bunları yaşayacak bir şey yapmadım eminim. Çünkü iyi niyetimden ötürü hep dışlanan hep hor görülen ben oldum. Ben bağırmam gerekirken o içime attıklarım, hep içime atıyorum ya. En güzel yaşlarım resmen ziyan oluyor. Herşeyin farkında oluşum, gerçekler... Bitirdi beni. Daha uzun uzun yazardımda neyse. Buraya kadar okuduysanız teşekkür ederim. 💝