Evliyken baskasindan hoslanmak normal mi, duygusal boslukta bosanma karari nasil verilir?

Başlıkta belirttiğim gibi çok mahcup ve muzdarip bir durumdayım ve çok mutsuzum. biraz uzun konu

• 6 yıldır evliyim, eşimle aramda hep problem oldu, narsist bir insan. İlk evlenmeden önce çok iyi davranıyordu, evlendim, ilk haftalardan ters, sinirli, aksi, baskın bir insan olduğunu öğrendim. Hem bir şey yapıyor hem benden özür dilememi istiyor, ben sakin, kavga etmeyi sevmeyen biriyim. Ama o kadar çok hakarete maruz kaldım ki kalbim cam gibi, zamanla darbe al al çatlaklar oldu, ağır hakaret ve bazı yaptıkları şeyler resmen o camı paramparça etti, tuz buz oldu. İlk zamanlardan beri boşanma konusu ne zaman açsak ağlar, beni manipüle eder, ben de vicdan azabı çekerim, yanaşmam. Tek bir çocuğum var 2.'sini istemedim, kendini garantiye almak için 2. istiyor biliyorum. Genel olarak kötü değil, iyi yanları çok ama asla ağzının lafını bilmiyor insanları. İçinde bile bazen beni çok küçük düşürüyor, çok yıprandım, 2 yıldır elimden geldiği kadar ayrı yatıyorum. Beni sevdiğini söylüyor ama bende 1 tutam sevgi kalmadı. Son 3 aydır aşırı iyi davranıyor çünkü güzel bir iş denk geldi, maaş yüksek. Normalde "seni kim ne yapsın" benzeri cümleler kuran insan şu an çok üstüme düşüp iyi davranıyor ama arada yine eski gibi davranıyor. En son kavga ettiğimizde yine ağladı, 5 dakika sonra geldi "benim bir kulağımdan girer öbür kulağımdan çıkar, ben arzsızım" diyor, "elinden gelse şimdi boşarsın" diyor. Neyse, işe girdim, kadın erkek sayısı binlerce, normalde benim gönlüm kimseye kaymaz, bana güveniyor zaten, lafa gelince "1.'ci yüreğin yok, kimseyle işin olmaz" diyor. Şu an bulunduğum ortamda kadın sayısı fazla, hep okumuş, mesleği iyi insanlar, 3 ay içinde 10'larca defa "evli misin" diye soran ve ilgi gösterenler oldu, yanaşmadım. Ama biri var, kadın, bulunduğum ortamda yetkili biri, benimle beraber o kuruma atandı. İş konusuna gelirsek çok deli kazancı var, baya yetkili biri diyelim, bu arada para bende 2. plan, eşim de 1. öncelik diyelim. Kadın beni gördüğünden beri "günaydın, nasılsın" diyor, ben normal personelim, kadın personellere pek içli dışlı olmaz, kimse yokken "kolay gelsin" diyor, gülümsüyor, ben de aynı şekilde. İlk etapta bakışmıyor, kibar davranıyordu, sonradan ben bakmaya başladım, o da aynı şekilde kimse yokken bakıyor. Bir türlü uzun konuşacak, tek kalacak fırsat bulamadım ama hep bana iyi davranıyor, gözünün içine baktım mı asla gözünü ayırmıyor ama hoşlandığını hissediyorum. En büyük sıkıntı, deli gibi ben de hoşlanıyorum, yine de bir türlü açılamadım çünkü evliyim. Genel olarak herkes evli olduğumu biliyor, kendisi biliyor mu emin değilim. Kadına karşı açılıp mahcup olmak istemiyorum, açılsam bile evli olduğum için aşırı pişmanlık yaşayacağım, düşünüyorum ve kadının işi için problem olacak çünkü uçurum gibi fark var işlerimizin arasında ve dedikodu ortamı olsun istemiyorum. Geçen biri gördü, "neden sana tek kolay gelsin deyip gülümsüyor" dedi, geçiştirdim, şu an bile sırıtmaya başladık. Kısaca boşanmak istiyorum ama bir türlü bu adımı atamadım, eşimi bıraksam kendimi kötü hissedeceğim, resmen biri için terk etmiş olacak gibi bir his var ama haklı olduğum halde yapamıyorum, çok yıpranıyorum. Şu an bana iyi davranıyor, evliliği kurtarmaya çalışıyor ama benim gönlüm öyle bir kaydı ki ne yapacağım bilmiyorum. Allah'a sığındım resmen, denk gelmedim, bir türlü kadınla asansörde falan denk gelsem belki adım atacağım diye çekiniyorum. Bugün denk geldim, fırsatım vardı, ayağım resmen gitmedi, yapmak istemedim, yoksa konuşacaktım, 10 dakikalık gelmişti bugün. Duygusal boşluğa düştüğüme eminim ama eşime karşı sevgim kalmadığına da eminim, ne yapacağım bilmiyorum, sürekli aklım iş yerinde o kadında, kötü anlam yüklemiyorum ama gerçek böyle, naif, kibar birini istiyorum. Eşimin bazı davranışları beni öyle bir kırdı ki şu an olanları anlatıp dile getirmek istemiyorum, kaç yıl oldu halen içime oturdu. Ve çok mutsuzum, ne yapacağım bilmiyorum. Resmen oturup her gün ağlıyorum, acayip duygusal boşluktayım, ailem de kalmadı, hepsi vefat etti, tek eşim çocuğum ama eşime karşı sevgi hissetmiyorum. Resmen evliliğimi bozmak istememin ilk nedeni, ben eşimi bırakırsam ne yapacağı, ailesi ile problem yaşamasını istemiyorum. Boşanmak istesem bile halen kendi mutluluğumu bir kenara bıraktığımı hissediyorum, çok pişmanlık yaşıyorum.