İnsan sevdiği hâlde neden gider?

Çünkü sevgi her zaman kalmak demek değildir. Bazen insan, en çok sevdiği kişiyi incitmemek için uzaklaşır. Kimi zaman kendini yetersiz hisseder, kimi zaman yük olduğunu düşünür, kimi zaman da korkularına yenilir. Dışarıdan bakıldığında bu bir vazgeçiş gibi görünür ama her gidiş sevgisizlikten doğmaz.

Biz çoğu zaman sadece sonucu yargılarız. Gideni suçlar, kalanı haklı görürüz. Oysa insanın içinde verdiği savaşları kimse bilmez. Bazıları sevgisini yanında kalarak gösterir, bazıları ise uzak durarak koruduğunu sanır. İkisi de sever ama sevgiyi yaşama biçimleri farklıdır.

Bence en büyük yanılgımız, gidenin sevmediğini düşünmektir. Oysa bazen insan tam da çok sevdiği için gider. Çünkü sevginin önüne korku, çaresizlik ya da fedakârlık geçtiğinde, akıl kalbe galip gelebilir. Geriye ise herkesin yanlış anladığı sessiz bir ayrılık kalır.

Belki de hayatta en zor olan, gitmek ya da kalmak değildir. En zor olan, kimsenin nedenini bilmediği bir kararın yükünü ömür boyu taşımaktır. Çünkü bazı ayrılıkların haklısı da yoktur, suçlusu da... Sadece konuşulamamış gerçekleri vardır.

@MuzipFilozof dedi ki: Her giden sevgisiz değildir; bazen en ağır vedalar, en derin sevgilerin sessiz çığlığıdır.