Umursamayan biri ile arkadaşlığınızı ya da ilişkinizi sürdürürmüsünüz?

Hayır tabii ki, neden devam edeyim ki? Benim için bir arkadaşlığın ya da herhangi bir ilişkinin temeli karşılıklı değere, emeye ve ilgiye dayanır. Bir taraf sürekli çabalarken diğer tarafın vurdumduymaz takıldığı, hal hatır sormayı bile çok gördüğü bir durum insanı sadece yorar ve değersiz hissettirir.

Eskiden olsa belki sabreder, zamanla düzelir diye bekler ya da sorunu kendimde arardım. Ama insan yaşadıkça anlıyor ki umursamayan birine değer öğretmeye çalışmak rüzgara karşı koşmaktan farksız. Sen ne kadar içten yaklaşırsan yaklaş, karşı taraf senin varlığını da yokluğunu da bir tutuyorsa orada harcadığın her dakika kendi ömründen çalmak demek. Hayat zaten kendi koşturmacası ve dertleriyle yeterince yük yüklüyor insana; bir de başkasının umursamazlığıyla yıpranmaya hiç gerek yok.

Kimseden her an benimle ilgilenmesini ya da kusursuz davranmasını beklemiyorum elbette. Herkesin yoğunluğu olur, kafasının dolu olduğu zamanlar olur, bunu çok iyi anlarım. Ama umursamazlık geçici bir durum değil de bir karakter özelliği ya da bana karşı takınılan genel bir tavır haline geldiyse orada durmamın hiçbir anlamı kalmaz. Varlığımın bir değer katmadığı insanın hayatından sessizce çekilmeyi bilirım. İnsanın kendine duyduğu özsaygı, her türlü bağdan çok daha kıymetli çünkü.