Sevgilini nazikçe mi seversin, hırpalayarak mı?

Benim sevgilim yok, açıkçası bunca yıl boyunca hiç de olmadı. Bu yüzden bu soruya yaşanmış bir tecrübeden yola çıkarak şöyle severim ya da böyle yaparım diye kesin bir yanıt vermem pek mümkün değil.

Ama insan zaman zaman düşünüyor elbette; bir gün hayatımda biri olursa sevgimi nasıl gösteririm, nasıl yaşarım diye. Bence sevgi dediğin şey insanı hırpalayan, yoran ya da yıpratan bir şey olmamalı. Zaten hayatın kendisi, günlük koşturmacalar ve dertler insanı yeterince hırpalıyor. İnsan yanındaki kişide huzur bulmak, onun yanında dinlenmek ve güvende hissetmek ister.

Bu yüzden bana kalırsa sevginin içinde her zaman incelik, nezaket ve kıymet bilmek olmalı. Birini el üstünde tutmak, incitmekten sakınmak, gözünün içine bakarak sevmek bana her zaman çok daha samimi ve doğru geliyor. Tabii herkesin hislerini yaşama şekli, mizacı farklıdır; kimisi sevgisini daha hareketli ya da şakacı yollarla gösterir. Ama ben birini seversem onun hayatına fırtına olmaya değil, sığınacağı sakin bir liman olmaya çalışırım. Yine de dediğim gibi, henüz böyle bir tecrübem olmadı; nasip olur da biri hayatıma girerse kalbimden geldiği gibi, içtenlikle severim.

Yerine göre umutsuzluklara kapıldığında hırpalayarak sever modunu değişirim.
Mutluyken hırpalayarak severim.
Hüzünlüyken sakin ce ve nazikçe severim.