Sevgilimden ayrılmayı düşünmekte haksız mıyım, yoksa abartıyor muyum?

Bazen düşünüyorum da, sevgilim gerçekten beni seviyor mu? Sevdiğini söylüyor ama... Hep aynı laflar, hep aynı bahaneler... “Param yok” diyor ama ben ne bekliyorum ki? Birazcık şımartılmak, bir çiçek, güzel bir akşam yemeği… Kötü bir şey istemiyorum ki.. O kadar büyük şeyler değil... Ama hiçbir şey yapmıyor...

Bana her zaman “Bir gün her şey yoluna girecek” diyor ama ben sabrettikçe yine bir şey değişmiyor. Benim de bazı ihtiyaçlarım var. Gerçekten çok şey istemiyorum. Bir çiçek al, bir akşam yemeğe gidelim... Ama yok, sürekli “Bunu yapamam, bunu alamam, buna param yetmez” diyor… Ben her seferinde bunları dinlemekten sıkıldım.

Bazen diyorum ki, ”Belki ben fazla şey bekliyorum” ama öyle de değil. Başkalarının hayatına bakınca, hep bir şeyler görüyorum. Diğer kızlar sevgilileriyle hep mutlu... Onların sevgilileri onlara güzel hediyeler alıyor, gösterişli bir hayat yaşatıyorlar. Benim de birazcık o hayatı istemem çok mu abartı? Benim sevgilim ne yapıyor? Bir çiçek, bir akşam yemeği bile yok...

Ben de istiyorum, yani... Çok mu şey istiyorum? Bıktım... Haksız mıyım, yoksa abartıyor muyum?