Adı konmamış ama hislerin olduğu bir süreçte başkasıyla olmak ihtiyaç mıdır, sadakatsizlik mi?

Karşılıklı hislerin filizlendiği, iki kalbin birbirine usulca yaklaştığı ve artık bir adım atmaya ramak kaldığı bir süreçte yapılan böyle bir şey, elbette sadakatsizliktir. İnsan, henüz adı konmamış olsa bile kalbinin yöneldiği yere karşı sorumludur. Kendi duygularına sahip çıkmayıp nefsinin geçici arzularını öne süren kişi, karşısındakine olduğu kadar kendisine de ihanet eder. Çünkü kalp kalbe ısınmış, gönül gönle meyletmişse bana göre o saatten sonra sınır çoktan aşılmıştır. Gerisi yalnızca aldatmanın şeklidir.

Lafı hiç dolandırmadan söyleyeyim, bu kesinlikle fiziksel bir ihtiyaç falan değil, düpedüz samimiyetsizlik ve fırsatçılık. Biriyle aranda o heyecan ve duygu varken gidip başkasıyla birlikte oluyorsan, o hislerin arkasında duramıyorsun demektir. Yani adı konmadı ki... bahanelerine sığınmak sadece vicdan rahatlatma çabası. Duygunun resmiyeti, imzası olmaz; saygısı ve samimiyeti olur. Kendini ihtiyaç" kılıfıyla kandıran birini hayatının neresine koyarsan koy, ileride benzer bir bahaneyle seni yine yarı yolda bırakır. Hiç kimse "ihtiyaç bahanesiyle senin duygularını harcamasın, net olamayan insanla vakit kaybetmeye değmez. Bir de böyle lüzumsuz ilişkilerle vakit harcamayı ben doğru bulmam hiçbir zaman

Ben insanların böyle bir fiziksel ihtiyacı olduğunu düşünmüyorum. He çok zordaysa çeşitli yöntemlerle zaten o anki isteğinden kurtulabiliyor insanlar. Bizi hayvandan ayıran özelliklerden biri de bu diye düşünüyorum. Yani kimse seks yapamadı diye ölmüyor, bu bir ihtiyaç değildir. Bu durumda ihtiyaç değil sadakatsizlik oluyor sorunun cevabı da net bir şekilde.

İnsan bedeni ona zorla bir şey yaptıramaz de eylemler de erdemler de suçlar da hatalar da bir tercihtir ve bahanesi yoktur. İnsanı insan yapan bu prefrontal korteks varken hayvanı içgüdüsune bahane buluyorsa kendi insanligina bile saygısı yoktur. Rezil bir insandir