Aşkın azı çoğu olur mu?

Şarkı muazzam bu arada, dinlerken insanın içine dokunuyor ama gerçek hayatta işler pek öyle yürümüyor işte... Aşkın azı çoğu bal gibi de olur; en çok da dengesi olur.

​Bir taraf gümbür gümbür severken diğerinin sadece keyfi yettiğince, kırıntı kadar ilgi vermesi yürümüyor, o denge bir yerden sonra mutlaka şaşıyor. Sırf şu an iyi hissediyorum diye yetersiz bir ilgiye razı gelmek de insan kendine haksızlık eder gibi geliyor bana. İnsan kendi değerini bilince kırıntılarla yetinmek istemiyor, tam anlamıyla o sevgiyi hissetmek istiyor. Kalbi yarım yamalak şeylere alıştırmaktansa, hak ettiğin gibi birini bulana kadar kendi halinde takılmak çok daha huzurlu.

Önemli olan sen aşıkken, onun seni sevmediğini fark edebilmek. Bu da içinde yaşarken kendine olayın dışından bakabilmek zor olduğu için, bazı insanlar biraz daha geç fark edebiliyor. Fark ettiğinde uzaklaşabilmek lazım. Yoksa üzülen yine sen olursun. Çünkü karşı tarafın umurunda olmayacak, zaman zaman özensiz, bazen de saygısız davranacak.

Coşkulu yaşamayı tercih etmeyen birine ayak uydurabilirim ancak tamamen aza da kanaat edemem. Geçen gün bir tweet görmüştüm hatta ekleyeyim onu şuracığa

Benim tabiatım biraz bu şekilde, az ile yetinmek zordur benim için ama tamamen yokluğa alışmak başta sarssa da alışması daha kolay.