Gerçekten bu çocuk beni hiç sevmemiş mi, ben mi çok safım yoksa hâlâ bir umut var mı?

Eski erkek arkadaşım, 1,5 yıllık ilişkimiz vardı, çocuğu Rusya'ya da götürdüm memleketime, anneannem ile tanıştırmaya. Yaşımız küçük, onunki daha da küçük tabii. İlişkimizin başlarında ben modellik yapıyordum, o da hayrandı ama kıskanıyordu. Ben de minimal olarak ona ayak uydurdum düzeltmek için. Kendisinin oyuncu olma hayali var zaten, çok destekledim. Sosyal medyaya başladı yine destekledim ama benim önüme koymaya başladı, açken çek videomu sonda yemek yersinler ya da beraber vakit geçirmek istediğimde iş daha önemli derdi. Sonra ilişkimiz bazen iyi bazen kötü ama sonlara doğru uzaklaşmalar başladı. Zaten ailesini çok severim severdim de. Benim için önceden okul semt değiştirdi, yan yana otururduk ve kötü fikir olduğunu ikimiz de anladık. Her gün beraber öyle bir ortamda görüşmek lise sondur ve sürekli arkamızda oturan arkadaşlara beni rencide ederdi, boş ver anlatma anlamayacak zaten vb. vb. şeklinde, erkekti arkamızdakiler ve hoşlanmadığımı çok iyi biliyordu. Sonralarında ben sürekli İstanbul'a giderdim iş için, sürekli merak eden bir insan merak etmeyi bile bırakmıştı, beni çok değersiz hissettiriyordu. Rusya'ya götürdüğümde çok kötü ülke bir daha gelmem diyordu. Son zamanlarda çok ego kasıyordu ama çok seviyordum gidemedim. Kanser olduğumu söylediğimde ha tamam diye bir tepki almıştım, geçmiş olsun bile demedi ve tek başıma onunla uğraşırken her gün üzülmekle baş ediyordum. Etrafımda ne ailem ne erkek arkadaşım ne de arkadaşlarım yoktu, hâlâ da yok, o yüzden yazmak istedim. Günler geçtikçe daha az görüşüyor, daha az konuşuyorduk, daha sığdıramadığım tonlarca şey, saygısızlık oldu göz yumduğum. Bir gün kendimi ifade etmek ve yine her zaman yaptığımız gibi hallederiz düşüncesiyle konuştum. Çok zeki ve mantıklı insandır, bir sorunumuz olunca konuşur hallederdik. Bana ayrılmak istediğini, eskisi gibi mutlu olamadığını, eğlenemediğini söyledi. Tamam demek dışında bir şey kalmadı ama zırıl zırıl ağlıyordum. Bir hafta aralıksız ağladım, sınav haftamızdı, atlattım. Sonra devam etmeye karar verdim ve sonraki hafta gelip özür diledi, çok kez aradı, halletmek istedi, yazdı, beni görmek için evimin altına geldi. Ancak ben hazır olmadığımı ve halletmesine inanamadığımdan çabalamamasını istediğimi ve biraz vakit istedim, iki hafta ya da bir hafta ver dedim. Bir hafta sonra arayıp, tam o gün kanseri tamamen bitirmiştim, çünkü barışmak istediğimi söylediğimde bana ayrı daha iyi olabileceğimizi, hatta sevmediğini, başından beri heves olduğunu söyledi. Sonra yazdım, bir buçuk ay sonra cevap bile vermedi. Instagram'dan kitlesine ulaşmış ama olduğu gibi kimseyi takip etmiyor, arada başka bir kız da yok. Sonra iki gün önce aradım çünkü bu nesilde her şeye rağmen iyi bir sevgiliydi başlarda, ona dönebilirdik diye ama anıların da bir önemi kalmadığını, sadece aynadaki kişiyi sevdiğini ve beni sevmediğini, yaşadıklarımızın veya senin bir önemin yok, ben sadece anlık hareket ediyorum dedi ve yüzüme kapattı. Salı günüydü ama anlatacak kimsem de yoktu, aileme anlatıp ben de avutulmak istiyordum ama çok seviyorum hâlâ egomu, bu döner mi, yalan mı söylüyor dediklerinde cidden önemsiz olabilir miyim onun için, videoları izliyorum ve ne kadar tatlıymışız.