Erkekleri iyi tanıyanlar bana yardım edebilir mi? Bu adamı çözemiyorum. Sizce neden böyle davraniyor?

Biriyle uzun süredir konuşuyoruz ama hep ayrıl barış saçma sapan bir ilişki. Davranışlarını çözemiyorum, bana çok tuhaf geliyor. Mesela neredeyse yılda 2-3 kez görüşüyoruz, hep bahane hep bahane. Bu arada cinsel hiçbir şey yok aramızda, ben o tarz biri değilim, evlenmeden cinsel ilişkiye karşıyım. O da benimle niyetinin ciddi olduğunu söylüyor ama bir icraat yok. Zaten ilişki de yürümüyor, o sanki devamlı frene basıp beni oyalıyor gibi hissediyorum.

Neyse; genellikle iş günleri saat 15:00-16:00 gibi arıyor. Ben o saatlerde işyerinde başkalarının yanında oluyorum, rahat konuşamıyorum. Akşam da arıyor ama çok değil, zaten hep az arayan biri. Hafta sonları daha az arıyor, daha az yazıyor. Buluşalım deyince hep bahane uyduruyor, "Nişantaşı'na gelemem. Beşiktaş'a gelemem. Beni o trafiğe sokma, oralar sıkıntılı" diyor. Bir ara kendi evine yakın bir restoran söyledi. Ben de "Orası çok uzak, beni evimden alıp evime bırakırsan gelirim yoksa gelemem" dedim. İptal etti, güya işi çıkmış. Bir keresinde beni evime bırakmayıp metroya bıraktı. Sonradan kızdım, bununla konuşmayı kestim de özür diledi, yanlış anladın dedi ve o günden sonra buluşursak evimden alıp eve bırakmaya başladı. Zaten hepi topu 5-6 kez buluştuk, sahilde yürüdük ve bir kafede kahve içtik. Hiç plan yok. Saatler geçmiş, "Aç mısın, yemek yiyelim mi?" diye soruyor, ben de "Değilim" diyorum. İnsan bir restoranda önceden rezervasyon yapar, plan yapar falan, hiçbir özen yok. Hiç çiçek almadı, hediye falan da yok.

Hafta içi benim bulunduğum yere yakın kongreler oluyor. Onun da o kongrelerde görevi oluyor, onlarda görevliyse beni arıyor, öğlen paydosunda buluşmak, yemeğe götürmek istiyor. Yahu öğlen paydosu 1 saat, geliş gidiş derken sadece yarım saat oturabiliriz, o da koştur koştur mesaiye yetişme telaşı var. Ben de öğlen paydoslarında buluşmak istemediğimi, daha rahat zamanlarda, iş çıkışı veya hafta sonu buluşabileceğimi söyledim. Tamam dedi. Ama hafta sonları hep bahane uyduruyor. Çok nadiren buluşuyor. Ve en önemli şey de ben kırıldığımda, küstüğümde hiç gönül alma çabası yok. Ben küsersem o da küsüyor ve aylarca aramıyor. Aylar sonra hiçbir şey olmamış gibi arıyor, mesaj atıp barışmak istiyor. Affediyorum ama aynı şeyler tekrar tekrar oluyor. Yine ben küsersem o da küsüyor ya da umursamıyor, aramıyor. Madem öyle aylar sonra niye arayıp barışmak istiyor. Telefonu açmıyorum, defalarca arayıp yazıyor. Haftalarca, aylarca arıyor. Açarsam özür diliyor, barışmak istiyor. Sonra tekrar aynı döngü.

Ben bunun bu davranışlarını anlamıyorum. Evli mi acaba beni mi kandırıyor diye e-devletten nüfus kaydına da baktım. 10 yıl evvel boşanmış, çocuk yok.

Seven insan sevdiğiyle buluşmak istemez mi? Bu niye binbir bahane uydurup çok nadiren buluşuyor? Neden hep bahane uyduruyor?