​Günümüzdeki o aşkım, kocam, koçum'hitaplarından sonra eski Osmanlı’daki o zarif kelimeler sizede bir mucize gibi gelmiyormu?

Kelimelerin suçu yok aslında. Günümüz ilişkileri, gitgide daha çok dilde yaşanır oldu. İçimizden geldiği için değil, sanki yerine getirilmesi gereken bir görevmiş gibi sarf edilir oldu o kelimeler. Oysa yüreğimizden bir tutam sevgi, bir parça özlem yüklemediğimizde, en güzel sözler bile kifayetsiz kalır.
Ama aşk bu…Tek taraflı mıdır ki onca yük yalnızca sevenin omuzlarına yüklensin? Seveni sevmeyi de bilmek gerekir. Kalp, kalbin yanında olmadıktan sonra söylenen her söz, edilen her haykırış, diğerlerinden farksız değil midir?
İşte gerçek sevginin saflığı ve zarafeti tam da burada saklıdır. “Canımın yarısı” dediğinde, sevgili “Canının yarısıyım.” diyebiliyorsa, dudaklardan dökülen her söz, nihayet doğru adresine ulaşan bir mektup gibidir.
Gerçek sevgi; dokunmadan sevgiliyi kucaklayabilmek, yanında olmadan yüreğine huzur bırakabilmek, bir bahar gibi düşebilmektir ruhuna. Çünkü bazı sevgiler kelimelerle anlatılmaz; kelimeler yalnızca, zaten kalpte var olanın tercümanı olur.

Eski dildeki kelimeler değişiyor. O zaman ki bunların hiçbirisi Türkçe değildi zaten. Şimdiki sevgi sözcükleri bana da yapmacık geliyor ama illa nur-i Didem demeye gerek yok. Gözümün nuru denilebilir yine. Asıl olan kelimelerin telaffuzu değil, fark o zamanki insanların sevmeyi bilmesinde, sadakatinde yatıyor. İsterse hiç güzel kelime kullanmasın ama davranışıyla göstersin yeter

Kesinlikle. Eskiden bir kelime yalnızca hitap değil, karşısındakine verilen değerin de ölçüsüymüş. ‘Canım, sevgilim, yârim, refikam…’ derken bile bir incelik var. Şimdiki ‘aşkım, kocam, koçum’ ise biraz fazla hızlı tüketilmiş kelimeler gibi geliyor. Zarafet bazen söylenen sözden çok, o sözün insanda bıraktığı histir.