Hayatınızda kalbinizi en çok kıran kişiyi ya da olayı gerçekten affedebildiniz mi?

Affetmek Allah’a mahsus, o kısmı tamamen O’na bırakıyorum zaten. Ama insan olarak kendime baktığımda... "Geçti mi o kırgınlığım?" dersen, hayır, geçmedi. Gerçekten geçmiyor.

​Ne kadar zamana bıraksam da, üstünü örtmeye, göz ardı etmeye çalışsam da o his orada duruyor. Bazı yaralar kapanıyor belki ama izi kalıyor; o iz de her baktığında sana aynı acıyı hatırlatıyor. Hani bazen unuttum sanırsın ya, ufak bir an, bir kelime gelir o kırgınlığı olduğu gibi önüne koyar.

​İşte tam da bu yüzden geçemiyorum. Çünkü kırılmak bir anlık bir şey ama o güvencenin, o saf duygunun bir kere zedelenmesi insanı ömür boyu temkinli yaşatıyor. Affetmiş gibi yapabiliyorsun, hayatına devam da ediyorsun ama kalbinde o insanın kırdığı o köşe hiçbir zaman eski haline dönmüyor. Kalıyor öylece...

Kalbimi tek kıran kişi ben kendimdim, yarı yarıya diyelim tam affedemedim kendimi.

Affederim ama tekrar beni kırması için fırsat vermem eski samimiyetim yok olur