Seni en çok derinden üzen ve zarar veren kişiyi affedebildin mi?

Hayatta insanı en çok, en güvendiği kişiler üzer. Ben de en derinden üzüldüğüm kişiyi affetmekte çok zorlandım. Kalbimde kırıklıklar birikmişti, söyleyemediklerim içime oturmuştu. Defalarca düşündüm: “Affetmeli miyim, yoksa tamamen hayatımdan mı çıkarmalıyım?” diye. Ama zaman geçtikçe anladım ki affetmek, sadece karşındakini değil, en çok da kendini özgür bırakmaktır. Kaç defa kırıldım, kaç defa affettim… Ama o da beni kırdığı kadar, zaman zaman affetti. Hepimiz insanız. Hatalar yaptık, yanlış sözler söyledik, bazen sustuk, bazen de fazlasını söyledik. Her seferinde içimde bir şeyler eksildi belki, ama aynı zamanda affettikçe de bir şeyler yeniden yeşerdi. Artık affetmenin zayıflık değil, bir güç olduğunu biliyorum. Affetmek demek, her şeyi unutmak değil. Acıyı tanıyıp, onunla yaşamayı öğrenmek. Bu süreç bana hem sabrı hem de kendime karşı dürüst olmayı öğretti. Şimdi geçmişe baktığımda, içim daha rahat. Hâlâ bazı anılar acıtıyor, ama artık içimde kin yok. Affetmeyi seçmek, yeniden başlamayı seçmekti. Ve bu, bazen yapılabilecek en olgun şeydir.

Bir insanın bunu bana yapma ihtimali sıfır biraz can sıkıp, huzur bozanlar olmuyor değil, onları da affedip kendi yolumda gidiyorum. Su gibiyim, ben akarım kaya ya da çakılla işim olmaz...