Erkeklere güvenim bitti, aşkı bıraktım; kendimi maddi manevi garantiye almakta haksız mıyım?

İlişkilere, aşka inandım bitmek üzere… Artık ilişkilere kör saf âşık gözüyle bakmıyorum. Kimseye kolay kolay güven olmuyor. Nasıl mı bu raddeye geldim? İlk sevgilim, hayatımdaki, bana 2 yıl konuştuktan sonra ben seni oynattım, seninle alay ediyordum, iki yıldır sevdiğim falan yok seni demişti. Ondan ayrıldım, sonraki ilişkimde aldatıldım, bir sonrakinde adam evli çıktı. Ben de dedim ki böyle olmuyor. En iyisi kendi hayatıma bakayım, kendimi garantiye alayım, erkeğe güven olmaz. Mesela yaşım 28, evlenmeyi düşünsem bile çalışırım, bir köşede hep param olur, güvenmiyorum çünkü ne olur ne olmaz diye. Bir erkek benim için artık ancak değerlerin uyuştuğu ilişki ortaklığı, aşkı meşk kalmadı. Bu yüzden değerlerime uyan mesela saygılı, eşitlikçi birini isterim ve bana destek olacak hayatta beni ileri taşıyacak, eve odaya kapatıp s*laklaştırmayacak bir ev içinde.