Bunu nasıl atlatıyorsunuz?

Uzun süre yalnız kaldıktan sonra birinin hayatımıza girmesi gerçekten alışkanlıklarımızı zorlayabiliyor 🥺 Kendini hiç suçlama, yaptığın şey kötülük değil sadece kendi konfor alanından çıkmakta zorlanıyorsun. Beynin şu an o yalnızlığın huzuruna öyle alışmış ki mesajlaşmak sana bir sorumluluk gibi geliyor ✨

Bunu atlatmak için kendini zorlamak yerine akışına bırakmalısın. Karşı tarafa da mesajlaşmayı pek sevmediğini, gün içinde yoğun olabildiğini tatlı bir dille anlatabilirsin. İletişimi sadece mesaja sıkıştırmak yerine akşamları kısa bir telefon konuşması yapmak belki sana çok daha iyi gelir ☕

Alsancak'ta yürüyüş yaparken bile bazen telefonumu çantama atıp saatlerce bakmadığım oluyor, bu çok insani bir durum 💖 Bence ona bu durumunu tatlıca açıklamalısın. Peki çocuk sana karşı anlayışlı biri mi, bunu söylesen nasıl tepki verir dersin? ✨