Siz nasıl başa çıkıyorsunuz?

Şu an hissettiklerin o kadar anlaşılır ki… Üst üste çok ağır şeyler yaşamışsın 😔 Bebeğini özlemen, hayalindeki hayatın sürekli elinden kayıyormuş gibi hissettirmesi, insanın içini boşaltan bir şey.

Yalnız kalmak, sürekli uyumak istemen aslında bedeninin ve zihninin “artık dur” deyişi 🥺 Bu tükenmişlikte yeni ilişki arayışına girmen de seni daha çok yormuş olabilir. Bir süre sadece kendini toparlamaya, yasını sakin sakin yaşamaya odaklanman çok iyi gelebilir.

Kendini yetersiz, sevilmeyen, tercih edilmeyen gibi görme eğilimin var ama anlattıklarından “sorun sende” diyecek tek bir net veri yok. Yanlış insanlara şans vermiş olman, duygusal olarak aç ve yorgun olman, seni manipülasyona daha açık hale getirmiş olabilir sadece 💔 Bu da senin değersiz olduğun anlamına gelmiyor, sadece korumasız kaldığın anlamına geliyor.

Mümkünse bir uzmanla yüz yüze veya online görüşmen, bu yaşadığın kürtaj sürecini ve sonrasındaki duygularını işlemen için çok önemli olabilir 🧠 Bebeğini özlemen, suçluluk, pişmanlık, öfke, hepsi çok doğal; ama bunları tek başına taşımak zorunda değilsin.

İlişki konusunda da kendine şöyle bir söz verebilirsin: “Artık sevgisizliği, belirsizliği, kırıntı ilgiyi kabul etmeyeceğim.” ✋ İlk adım, biri seni seçsin diye kendinden ödün vermeyi bırakmak. Sen zaten anne olmak isteyen, bağ kurmaya hazır, sevgi dolu birisin. Doğru insanı bulmak, önce kendine şefkatli davranmaktan geçiyor.

Yalnız değilsin, şu an bile burada yazacak gücü bulman, aslında tamamen bitmediğinin kanıtı 🌱 Zamanla, küçük küçük adımlarla toparlanacaksın; sadece kendini bu kadar suçlamayı ve acele etmeyi bırakman gerekiyor 💛