Siz nasıl başa çıkıyorsunuz bu durumla?

Gitti… Ve hayatına birini bile almış. Bunu bilmek sanki kalbime tuz basmak gibi. Ama ben yapamıyorum. Onu hâlâ öyle çok özlüyorum ki, içimden söküp atamıyorum. Her hatıra, her küçük şey, onunla dolu. Bir şarkı çalıyor, bir fotoğraf görüyorum, bir yerde onun sesi yankılanıyor… Ve her seferinde içimde hem tatlı hem acı bir sızı hissediyorum. Bazen düşünüyorum, belki de zamanla geçer, belki vazgeçerim… Ama vazgeçemiyorum. Sanki bir parçam hâlâ onunla; bir parçam hâlâ yalnız. Her ne kadar hayatına biri girmiş olsa da, benim içimdeki onun yeri hâlâ dolu ve boşalmıyor.
İçimden atmak istiyorum, rahatlamak istiyorum… Ama olmuyor. Hatırlamak hem acıtıyor hem de yaşattığı anlarla bir şekilde iyi hissettiriyor beni. Özlemek de böyle bir şey galiba; hem acı hem de yaşama sebebi. Geceleri sessizlik içinde onu düşünüyorum, gündüzleri bir şekilde onu görmesem de varlığı her an yanımda gibi geliyor. Dayanamıyorum, yapamıyorum; ama yine de hâlâ vazgeçemiyorum…