Arada çekim ve duygu olsa da sonu olmayan bir yola girmek sizce mantıklı mı?

​Bazen iki insan birbirine karşı güçlü bir çekim hissedebiliyor, hatta hisler karşılıklı da olabiliyor. Ama hayat şartları, konumlar ve sorumluluklar öyle bir noktada ki; o adımı atmak ileride iki tarafı da sadece vicdan azabına, karmaşaya ve büyük bir üzüntüye sürükleyecek.

​Sırf o anki duygular veya merak uğruna, sonunun çıkmaz sokak olduğunu bile bile böyle bir riske girmek mantıklı mı? İnsan "bir kere yaşayalım" dese bile o hislerin daha da yoğunlaşıp kontrolden çıkmayacağının garantisi var mı?

​Ben yol yakınken durmanın, duyguları bastırıp mantığı seçmenin doğru olduğunu düşünüyorum ama aranızda benzer çelişkileri yaşayıp "keşke hiç bulaşmasaydım" ya da "iyi ki durmuşum" diyenler var mı? Siz böyle bir durumda kalsaydınız ne yapardınız?