Eski aşkları unutamamak normal mi, yoksa çözülememiş duygusal travma mı?

Yoksa hayatımda biri olmadığı için çözülemeyen şeylere beynim geri mi sarıyor? İlkokul aşkımı ben unutamadım. Lisede de karmaşık bir şeydi. Ondan hoşlanmamdan hoşlanmıyordum. Çünkü gözümün önünde birkaç kişiyle sevgili oldu. Benim çok fazla problemim vardı o dönem. Tek yapabildiğim ders çalışmaktı. Sosyal hayatım sıfırdı. Yani sosyal olarak sıfırdan devam ettim. Arkadaşlarım vardı sosyalleşiyordum (!) ama hep bir garip kaldım. Arada benimle ilgilendiği için de umut bağlayabiliyordum. Bana ilgi artınca ondan ilgi görüyordum. Yani aklımın karışması çok normal. Sosyal anlamda garibim derken kem küm kalmak değil hep kötü insanları çektim çevreme. İnsan ayıklamayı beceremediğim için. Yakın arkadaşlarım hep olmayacak insanlardı. Ondan sonraki gönül ilişkilerim de hep yokuş aşağı gitti. Liseden tanışıp evlenen tanıdıklara baktıkça o zamanki bir şeyleri hep yanlış yapmışım gibi geliyor. Yıllar içinde kaç kere karşılaştık. Görünce duygularım geri geliyordu. Ama karşılıklı görmezden gelindi sonuçta hayat devam ediyor. Ama beklentim vardı. Ben zamanla daha da kötü ilişkiler yaptım. Ve bana baksan bu böyle bir insan demezsin. İlk sevgilimle mahkemelik oldum. İnsan seçemediğimi söylemiştim. Ondan sonra fb'lerim oldu. Duygusal olarak sıkıntılı bir insan olduğum için adapte olmam hiç zor olmadı. Hatta iyi bile hissettim zaman zaman. Ama lise ya da daha eskinin zamanları açıldığı zaman aklımda bir yerlerde oluyor. Çözülmemiş bir problem gibi. Onu da sevmedim ben kimseyi sevmedim. Yanımda gezen insanlardı sadece. Ama o yaşamadığım hayat fikrini takıntı yaptım ki aklıma geliyor. Çok başıboş yetiştim, derslerim de iyi olduğu için ve saygılı, sevgili olduğum için kimse bana karışmadı. Bu platform bunları paylaşmak için iyi bir ortam değil biliyorum çünkü burada hayatında hiçbir hareket olmayan ve iyi kötü yaşayan insanlara sağa sola nefret kusan insanlar var sadece. Birkaç kişi oluyor ama bazen çıkıyor, görüyorum. Öyle alkol malkol batağına da düşmedim, fb'yi öyle bulmadım, zararlı alışkanlığım yok. Olmaması gereken zamanlarda olmaması gereken insanlar karşıma çıktı diyelim. İki taraf da zararsız boşta olunca oluyor bir şeyler. Burayı terapiye çevirdim. Kısacası kendimi romantik anlamda hep baltaladım. Başka türlü davranmayı da bilmiyorum, insanlarda sevmeyecek şeyleri buluyorum sürekli. Aslında bu dünya için dayanıklıyım. Ama boş hissediyorum.