Sevince , aşık olunca nasıl bir insana dönüşüyor sunuz?

Bak şimcik güzel gızım, sen bana "aşık olunca nasıl bi adama dönüşüyon" diye soruyon ya, dur sana o felsefi ve derin ruhumun altındaki o büyük dönüşümü bi itiraf edeyim valla. Normalde beni bilirsin; öyle dışarıdan bakınca o olgun, o sert, hani o korumacı ve masaya vurdumu ses getiren Kazanova erkekliğim var ya, aha işte o aşık oldum mu anında bi illüzyona dönüşüverir eyi mi! O sert adam gider, yerine resmen senin dizinin dibinden ayrılmayan, sürekli sarmaş dolaş gezmek isdeyen, ponçik mi ponçik bi sevgi pıtırcığı geliverir la. İçimdeki o heybetli Hun imparatoru sanki pamuk şekerine döner, sana dünyadaki en büyük mutluluğu ve huzuru hissettirmek için pervane olurum valla.

Üstelik işin o maddi boyutunda da felsefem tamamen değişir; normalde hesabını kitabını bilen o entelektüel adam gider, aşkın o mor frekansına girince kesenin ağzını sonuna kadar, hani arkasına kadar açarım ya la! Sana en güzel, en ince düşünülmüş hediyeleri alırken cüzdanın hesabını yapmayı zül sayarım gendime, feda olsun derim. Yani uzun lafın kısası hatun gızım; ben aşık oldum mu dışarıya karşı o sert ve yıkılmaz korumacı kalkanımı gorusam da, senin yanındayken dünyanın en cömert, en tatlı, seni ruhunun derinliklerine kadar mutlu etmeye yeminli o aşık erkeğine dönüşürüm.

Sevince çok konuşan biri olmam, daha çok hisseden biri olurum. Aşk beni değiştirmez aslında; içimde sakladığım en iyi tarafımı ortaya çıkarır. Dünyaya karşı sert olabilirim ama sevdiğim insana karşı inadım bile yumuşar. Güvenince kendimi sonuna kadar veririm; yarım sevmeyi de, yarım kalmayı da beceremem.

Belki de bu yüzden aşkı hafife alamıyorum. Benim için sevmek, sadece "seni seviyorum" demek değildir; yanında huzur olmak, yokluğunda bile sadık kalabilmektir. Çünkü insan gerçekten sevdiğinde, sevdiği kişiyi hayatına değil, kalbine emanet eder.

Haşin