Aşık olunca çocuklaşıp olgunlaşan o ince çizgide dans eden tek ben miyim?

Bunda bizde varız ya, sadece sen değilsin. Arkana baktığın zaman ne görüyorsun. Kendine bir istikamet belirliyorsun o yola çekilip yürüyerek, bazen bu yolda bizde seninle beraberiz. Sevdiğini bulduğun zaman kendine güven geliyor ve çocuklaşıyorsun. Ama yalnız başına olduğunda içine ürpertiler geliyor. Korkuyla karışık sonunda ağlamak istemiyorsun ama bu sana ürkütücü geliyor. Tek bir şeyle bunu aşabilirsin o da benimle konuşarak ben seni dinlerim. Benimde bazen böyle korkularım olur. O anları hiç sevmem Kara basan gibi gelir. Ama ben yinede onu alt ederim. Benim adım ne? buna cevap veremiyorum. Çünkü burası hiç te güvenli değil, bir başka korkutucu yer gibi.

Değilsin.. aşık olunca bende kendime sasiranlardanim.. planlı bir adamken tüm planları kenara iten mantiktan çıkan.. patikalara sapan.. koşarken gözünü kapatan biri oluyorum.. ve ilginç olan bu hallerimi sevmem.. aşık olmaktan değil olamamaktan korkarım.. hislerim bitmiş duygularim gitmiş.. ruhsuz hissiz biri olmak beni daha çok korkutur..:))

Kendi sorduğunuz soruya verilebilecek en güzel cevabı yine kendiniz vermişsiniz resmen 😁 Bence çok güzel bir yazı olmuş. Yazdıklarınızın üstüne söz diyemem 😇