Birini çok sevip, özlemek mi, yoksa hiç kimseyi sevmeyip?

Hiç kimseyi sevmemek belki bir sığınak gibi görünebilir ama insanın kendi kendine kalması en nihayetinde bir çeşit eksiklikten ibaret; özlemden kaçmak için sevgiyi reddetmek soğuktan korunmak için kışı yaşamayı reddetmekle aynı şey; oysa kışı yaşamayan baharın kıymetini nasıl anlasın; ben yanan kanatlarımla uçmayı o özlemin kalbimde bıraktığı sızıyı bile bir misafir gibi ağırlamayı tercih ederim; çünkü sevilmekten ziyade sevebilme yetisini korumak asıl mesele; birine duyulan özlemin bile içinde bir zarafet bir yaşanmışlık barındırdığına inanıyorum; belki biraz yorucu belki bazen hüzünlü ama aşka dokunmanın verdiği o his hayatın her türlü güvenli limanından daha çok cezbediyor beni; kimseyi sevmemek belki risksiz bir huzur sunar ama ben riski sevginin o vazgeçilmez büyüsünde bulmayı seviyorum galiba..

Hayatımda çok mutsuz ilişkilerim de oldu mutlu olduklarım da. Mutsuz olduklarım da dahil hayatımda biri olan dönemi hep sevmişimdir ve yaşadığım tecrübeden de hep mutlu olmuşumdur.
İnsanın hayatında biri olması, sevilmesi seçilmesi sonradan kaybetmesi olsa bile çok kıymetli bir şey. Hayat tabiki her türlü devam ediyor ama birisi varken anlamlı ve tatlı. Aşkın içinde gitme riski var. Gitseler bile özlemeyi tercih ederim. Bana bir anlamda yaşadığımı hissettiriyor. ☀️