Ayrılık acısı, suçluluk ve yalnızlıkla nasıl başa çıkabilirim, ne yapmalıyım?

Çok basit.
Yapabilmekte bu gücü kendinde olduğunu kabul etmekte bir o kadar zor.
Ayağa kalkıp kendine gelmek.
Hata yanlış ne varsa kabul etmek.
Hiç bir ilişki yoktur ki bir tarafın hatasıyla ya da yanlışı ile bitmiş olsun.
Ancak niyet ve amaç bu durumdan kurtulmak ve hayata kalınan yerden devam etmekse bir çırpıda ayağa kalkmak şart.
Kendinize sadık , samimi ve adilseniz bunu yapmanız veya yapabilme süreniz hep kısa olacak.
Gelelim yapmanız gerekenler.
Kendinizi tanımanız şart.
İstek ve tercihlerinizin hep aynı yolda yürütmesi gerektiğini unutmamalısınız.
Bir kişiyi beğenip onu hamur gibi yoğurabileceğiniz hayalinde uzak , gerçek odaklı duygu ve mantığınızı gerektiğinde aynı seviyede kullanabiliyor olmanız unutmamanız gereken bir doğrudur.
Kendinize ait bir doğrunuz ve hayat felsefeniz olmalı.(Başka birinin kesinlikle değiştirmeyi bile teklif edemeyeceği.)
Bir insan üç tanımdan oluşur.
Çocuk , birey (yetişkin.) , ebeveyn.
Çocuk hiç bir zaman ölmemeli.
Çünkü ölürse vicdan kavramınız yok olur ve akabinde yanlışa çok açık olursunuz.
(Bir insanı koruyana ne belindeki taşıyorsa bıçak , ne rozet polis ise , nede peşinden gelenlerdir. Koruyan tek şey vicdanıdır.)
Birey (birey) kendi kendinize kattığınız , merak ettiğiniz , sorguladığınız , okuduğunuz ölçüde bu tanımın içinde kalırsınız.
Sizi sallasalarda düşüremezler.
Net olursunuz.
Bahane size sadece safsata olarak gelmeye başlar.
Üçüncüsüne şu an girmem saçma olur çünkü ortada olan bir evlilik yok.
Tercihlerinizi oluşturan basamakları tek başınıza çıkmak zorundasınız.
Ve bu basamakların sonucunda ulaşacağınız doğruyu tek başınıza belirlemelisiniz.
Gerçek her zaman tektir.
Doğru sadece şekil değiştirir.
Bir saniye içinde çekilen resimlerde kişilik ve karakter aramamalıyız , birinin güvenilir olduğu onu takip eden kişi sayısında gizli olmamalı.