Cennet ve cehennem olmasa Allah ibadete layık olmaz mıydı, sizce gerçek ibadet korku mu aşk mı olmalı?

Çoğu insan ibadete korkuyla başlar; cehennemden korkar, azaptan çekinir. Kimisi ümitle yaklaşır; cenneti ister, rahmeti arzular. Bunların hiçbiri yanlış değil, çünkü insan aciz bir varlık ve Allah kulunu her hâliyle kabul ediyor. Korkuyla geleni de geri çevirmiyor, umutla geleni de. Ama hakikatin en derin yerinde ibadetin en saf hali ne korkudur ne de ödül beklentisi; aşktır. Çünkü korku mesafe koyar, umut bekletir, aşk ise yakınlaştırır. Aşk öyle bir hâl ki artık kul, Allah’a “Bana ne vereceksin?” diye değil, “Sen varsın, bu bana yeter” diyerek yönelir. Tasavvufta bu yüzden derler ki herkes Allah’ın nimetini sever ama çok az insan Allah’ı Allah olduğu için sever. İşte marifet burada başlıyor. İnsan Allah’ı tanıdıkça; O’nun sonsuz rahmetini, adaletini, kudretini, inceliğini gördükçe kalpte korkudan daha büyük bir şey doğuyor: hayranlık. Hayranlık derinleşince muhabbete, muhabbet derinleşince aşka dönüşüyor. O noktada ibadet artık bir yük değil, bir kavuşma oluyor. Namaz görev olmaktan çıkıyor, huzura dönüşüyor. Dua istemek olmaktan çıkıyor, konuşmaya dönüşüyor. Secde zorunluluk olmaktan çıkıyor, kalbin evi oluyor. Mevlana Celaleddin Rumi ve diğer hak dostlarının anlattığı aşk tam da buydu; Allah ile sevgili olmak, dünyevi anlamda bir sevgililik değil, kalbin bütünüyle O’na ait olmasıdır. Kendinden çıkıp O’nda huzur bulmaktır. Nefsinin isteklerinden soyunup “Ben değil, Sen” diyebilmektir. Çünkü aşk sahip olmak değil, teslim olmaktır. Allah zaten cennetle ibadete layık hâle gelmiyor; O, zatıyla ibadete layık. Cennet O’nun lütfu, cehennem O’nun adaleti. Ama Allah’ın ilahlığı bunların çok ötesinde. Benim gözümde en yüksek kulluk makamı, cehennem korkusunu da cennet arzusunu da aşarak Allah’a sırf O olduğu için yönelmektir. Öyle bir kalp düşün ki, cennet olmasa da sever, cehennem olmasa da itaat eder. Çünkü onun için asıl ödül cennet değil, Allah’a yakınlıktır. Asıl korku cehennem değil, O’ndan uzak düşmektir. Bence gerçek aşk da burada başlıyor. Kulun, Rabbine “Senin rızan benim için her şeyden daha kıymetli” diyebildiği yerde. Çünkü en sonunda hakiki âşık şunu söyler: “Ben seni ne cennet için sevdim, ne cehennem korkusuyla. Ben seni, sen olduğun için sevdim.” vesselam.

tasavvuf ilk çıktığı dönem ile bugün gelinen nokta arasında zıt bir inanış vardır. özellikle c. rumiden itibaren ehl-i sünnet akidesinden uzaklaşmıştır.(mesneviyi tam olarak okursanız, içindeki ibarelerin ne kadar sapkın olduğunu bizzat görebilirsiniz). bu yüzden c. rumi gibi olmak istemiyorum. başlıktaki sorunuzu cevaplamaya gelirsem, Allah (cc) benim 'ilahım'dır. bu yüzden ibadet etmek için ilk sebebim budur. cennet insanı yaratanın verdiği bir ödüldür. bu ödülü geri çevirmeyi bile düşünmek ALLAH'a (cc) itaatsizlik olur. diğer yandan cehennem ise bir cezadır. örnekle şöyle düşünün, bugün yahudilerin yaptıklarını görüyorsunuz. bu kişileri ben insan nefsim ile en ağır şekilde onları cezalandırmak istiyorum. aciz elim ile ne kadar acı verebilirim ki? oysa cehennemde ruhları ile azap görecekler. yani herşeyi hakkıyla bilen yaratıcı onları cezalandıracak. bundan ötesi yok.. ceza ve ödül.. bunlar da ibadet için bir güdü olabilir. bunda bir sıkıntı yok. lakin sınırlı aklım ile cenneti ve cehennemin yerine başka kavram da bulamam. bana bildirilen ne ise onun ile hayatımı sürdürürüm. sonunda gelecek olana razı gelirim. zaten yapacak başka bir şey ya da seçenek verilmemiş. özetle ibadeti isteyen kuralları ve düzeni kurmuş. bana da kalbimde hepsini bir arada tutarak itaat etmek kalmıştır. kainatı, alemleri yaratan eğer bir şey demiş ise benim aciz aklım ancak ona uymakla mükellef olur.

Kimse Tanrı'yla sevgili falan olamaz. Anca platonik aşk duyar kendince.
Ayrıca şunu anlayın artık tanrı asla ve asla kimseyi muhatap alıp da bizzat konuşmaz. Aklın zamanın mekanın ötesinde varlık kelimesinin bile anlamını yitirdiği bir varlık. Asla ve asla basit bir insanla muhatap olmaz. Bunu iddia eden varsa net dolandırıcıdır. Net.