Ağır travma ve depresyon sonrası ex sevgilime attığım bu uzun, duygusal mesaj sizce nasıl olmuş?

Aslında bu mesajı yazıp yazmamak arasında çok kaldım. Her seferinde bana terapide ne konuştuğumu, neden geceleri sıçrayarak uyandığımı, neden ilaç kullanacak kadar ağır bir dönem geçirdiğimi sordun. Sana anlatmak istedim. Defalarca istedim. Ama her seferinde sustum. Çünkü korktum.

Vereceğin tepkiden korktum. Bana bakışının değişmesinden korktum. Ailemin öğrenmesinden korktum. O kadar korktum ki, seni kaybetmekten korkarken bile anlatamadım.

Belki sen benim sadece korkan, kaygılı, sürekli erteleyen biri olduğumu düşündün. Ama geçen yıl yaşadığım ve kimsenin başına gelmesini istemeyeceği, kimseye anlatamadığım çok ağır bir şey vardı. O günden sonra ben de eskisi gibi olamadım.

Bugün dönüp baktığımda canımı en çok acıtan şeylerden biri şu: Sen benim korkularımı gördün ama o korkuların nereden geldiğini hiç bilmedin. Nişandan önceki dönemde bile bunun yüzünden panik atak geçirdim. Ama yine de sana anlatamadım. Sapanca'ya gitmeden önce olan bir olaydı.

Bunu sana kararını değiştir diye yazmıyorum. Sadece artık bunu içimde taşımakta zorlanıyorum. Çünkü geçen yıldan beri bunu tek başıma taşıyorum ve artık yoruldum. Kalbim artık fiziksel olarak ağrıyor, kaldıramıyorum. Sen olduğunda yine güvendeyim, sevdiğim adam yanımda, bana bir şey olmaz diyordum ama artık diken üstündeyim.

Eğer mümkünse, daha erken görüşme şansımız olur mu. 1 ay daha bunu içimde taşıyamıyorum. Benim Kars merkeze gelme durumum varsa da ben de gelirim. Çünkü bunu mesajla ya da telefonda anlatabileceğimi sanmıyorum. Daha anlatmaya başlarken bile ağlayacağımı, krize gireceğimi biliyorum. En azından güvendiğim adamın yanında anlatmaya cesaret edebilirim. Ne tepki vereceğini bilmiyorum ama o zaman söyleseydim o adamı öldüreceğinden eminim. Herkes mutlu ve heyecanlıyken, ben bir yandan seni düşündüm. Bir yandan kendime üzüldüm, bunu daha önce de söylemiştim, neden üzülüyorsun dedin, bir şey diyemedim. Bir zamanlar bizim de kurduğumuz hayalleri düşündüm. Seninle yolda yürüyememiş olmanın burukluğu beni öldürüyor. Keşke önceden neden geceleri sıçradığımı, neden ağır tedavi aldığımı anlatsaydım ama bu işin sonu kötü biterdi, bu yüzden anlatacağım deyip hep bambaşka şeyler anlattım sana. Çünkü hep caydım, hep korktum, yüz yüze söylemem gerekiyordu ama artık önemi yok. Ayrılacağını düşünmedim, kendimi toplayıp evleniriz sandım. Ayrılacağımız kadar sana zarar verdiğini anlamadım. Bunu anlatırken ne halde olacağım bilmiyorum, sen ne tepki verirsin bilmiyorum ama daha fazla içimde tutamıyorum. Kars'tan önce İstanbul'a gelirsen beni çok rahatlatırsın ama yine de senin kararın, sadece ben artık kaldıramıyorum, iyi değilim, bunu bil.