Sevmek ve sevilmek sizi nasıl etkiliyor?

Sevmek ve sevilmek, ruhun kendi yörüngesini şaşırıp bir başka galaksinin çekimine girmesi gibidir; bir nehrin, yatağını terkedip denize kavuştuğunda duyduğu o ürpertili teslimiyetten farksızdır. Sevmek, insanın kendi varlığını bir başkasının bakışında yeniden keşfetmesi, bir tuvalin en çıplak haline en canlı renklerin dokunuşuyla can gelmesidir. O an, kendi sesinizi unutur, karşındakinin soluğunda kendi ritminizi duyarsınız. Bu bir tür simyadır; en karanlık mahzenlerde bekletilmiş tozlu anıların, bir tek gülüşle kristalize olup gün ışığına çıkmasıdır. Sevilmek ise, bir kış gecesi, dışarıda fırtına kopsa dahi içeride ateşin çıtırtısı eşliğinde duyulan o güvenli derin sessizliktir. İnsanın kendi kusurlarıyla, törpülenmemiş yanlarıyla bile bir başkasının kalbinde "tam" ve "kabul edilmiş" hissetmesidir. Adeta bir limanın, yıllarca dalgalarla boğuşmuş yorgun bir tekneyi, hiçbir soru sormadan, sadece şefkatle sularına kabul etmesi... Bu duygu, bir bahçeye ilk cemre düştüğünde toprağın verdiği o titrek tepki gibidir; hem bir uyanışın sancısı, hem de hayatın en görkemli ispatıdır. İnsan sevilirken bir ağacın kök salışı gibi yere sağlam basar, severken de bir kuşun kanat çırpışı gibi göğe, hiç tanımadığı o uçsuz bucaksız maviliğe yükselir. Kısacası sevmek ve sevilmek, ruhun kendi çorak topraklarına yağmuru davet etmektir; çiçek açmak ise kaçınılmazdır.

Valla.. gördüğümüz karsiliga göre ve verdiğimiz karşılığı göre degisiyir.. o ev de olabilr sıcacık.. bir igloda :))

Mutlu, güler yüzlü ve huzurlu oluyorum.