Neden acaba aşkta asla yüzüm gülmüyor?

bilmiyorum ya

keşke yapmasaydım çok aşırı pişmanım vicdan azabı çekiyorum ama çok küçüktüm o zamanlar

çok hemde çocuk aylarca agladı peşimden koştu ama ben onu hep tersledim

biz helalleşemedik de keşke böyle yapmasaydım ona karşıma çıksa ondan özür dilerim gerçekten pişman oldum çünkü çocuktum o zamanlar

öyle ama bilmiyorum o çocuk aklıma geldikçe vicdan azabı çekiyorum yani

ben kendimi geç kalmış hissediyorum bu saatten sonra kimsenin aşkı olamam ki herkesin bi unutamadıgı var

liseyle alakası yok ya sınıfta 5-6 tane kızın nişanlısı var bile

benle alakası yok ben her türlü zorluga karşı mücadeleye hazırım ama karşımdaki erkekler çaba göstermiyor tek başıma çabalamak beni tüketiyor en ufak bi sevgi hissetsem ben 10 adım gidicem zaten ama bana 1 adım gelen yok

öyle olmuyor işte erkekler benim için çaba göstermek istemiyor bana 1 adım gelse ben 10 adım gidicem zaten ama zorlukları mesafeleri aileyi bahane ediyolar