Kaynanayla aynı evde yaşarken anneliğim sürekli küçümseniyorsa, ne yapmalıyım?

Kaynanayla yaşıyorum, karakteri sürekli kendini acındıran bir karakter. Hayatı oldukça hızlı yaşayıp 'ne gördüm ben, çalışıp eve geliyorum' diye insanın yanında 4/4'lük imajı veren bir insan. Sürekli bir şeyleri çok biliyormuş gibi, her konuda fikri olan, karşıdaki insanı bir şey bilmiyormuş gibi görüp sürekli akıl vermeye çalışan biri. Ve bu durum beni çok sinir ediyor. Bebeğim var ve sürekli kendi anneliğini benim üzerimden tatmin etmeye, sürekli çok şey biliyormuş gibi akıl vermeye, benim anneliğimi küçük düşürmeye çalışıp 'bak ben biliyorum, o bilmiyor' gibi takılıyor sürekli. Bebeğimin kilosu gayet normal, sürekli 'işte bu çocuk çok zayıf, hep aynı şeyleri yiyor, ben babasına öyle yapardım, şöyle böyle' gibi şeyler söyleyip duruyor (ne kadar söylesem de tartışsam da laf söylesem de anlamıyor). Aynı evde yaşamamıza rağmen hiçbir şey (iş) yapmıyor, yapmadığı gibi kendi de yük oluyor. Kıyafetlerini ben yıkıyorum, kurutup katlıyorum. Yemek yiyor, yediği tabağı lavabonun üstüne bırakıp gidiyor, otel gibi kullanıyor burayı. (Hiç yemek masasını topladığını görmedim mesela.) 'Çocuk bak, iş yapayım' diyorum, çocuğa da bakmıyor, 'çok hareketli, bakmaya halim yok' diyor (yaptığı iş ağır bir iş değil), akşama kadar oturduğu bir iş. Sevgilisi var, sevgilisinin evine gittiğinde her şey yapıyor, her işi yapıyor. Ne kadar tartışsam da, laf da söylesem, kızsam da kadın anlamıyor, özellikle çocuk konusunda çok rahatsızım. Benim çocuğumu kendi çocuğuymuş da onun isteklerine göre hareket edelim istiyor, ben de ona göre hareket etmiyorum, sürekli anneliğimi küçük düşürmeye çalışıp 'babasına şöyle yapardım' cümlesini kuruyor, sürekli bir diken üstü pozisyonundayız. En son dayanamadım artık, ne kadar dolduysam, saç başa girecek kıvamda kavga ettik. Kadın yine aynı. Bir süre sonra aynı eski haline dönüyor ve bu durum çok yordu. Tekrar aynı tartışma yaşanırsa ya boşanırım ya da ayrı eve çıkarım, bu da eşime kalmış artık. Sizce bu durumda ne yapmalıyım (hakkınızı helal edin, çok uzun oldu, içimi boşalttım, konuşacak kimsem yok).