23 yasına kadar hiç sevgilisi olmamış, kendini çirkin ve yetersiz hisseden bir erkek bu döngüyü nasıl kırabilir?

Selamlar,

Kendimi fiziksel açıdan epey itici; mental açıdan ise aptal, beceriksiz ve yeteneksiz bir insan olarak hayal ediyorum. Bunları kendime yakıştırmak için nedenlerim var. Kendime dürüst oluyorum en azından. Şu yaşıma kadar arzulanmamış/seçilmemiş olmak hem dışımın hem de içimin boş olduğunu işaret eder nitelikte, yani kendimi gördüğüm gibi olduğuma inanmamam için bir sebebim yok. Ayrıca, deneyimsizlik de başka bir konu. Kim elindeki tek insan olan, başkalarının arzulamadığı bir insanı ister? Ben de istemezdim.

Nasıl bunun artık olmayacağını kendime de kabul ettirebilirim? Olsa bile ne değişecek? Çocuk gibi, geçmişte yapman gereken hataları şimdi yapıp, belki de kendimi hiç istemediğim yerlerde bulacağım. Hiçbir açıdan pozitif düşünemiyorum.