Özleyip de yazamadığınız birisi var mı, ya da hiç oldu mu?

Teşekkürler çok süper cevap için

Aynen öyle. Bu bahsettiğin durumda aslında "kendini kaybetmeden sevmek ifadesi." Travmanın iyileştiği, karanlığın içindeki ışığın olduğu yerler. Ben biraz buna benzetiyorum. Nereye sınır koymamız gerektiğini buradan öğreniriz

Kesinlikle. Çünkü aslında en derin yaramız bir yerde. Küçükken kendimizi sevdirmek için, merhamet, iyi insan olmak için, hayırlı evlat olmak için çok uğraşmış kanıtlamaya çalışatak büyümüşüz. Birçok insan da da bunu görüyorum. O yüzden sınır çizme dediğimiz olay ne ailede var, ne ülke olarak var. Pek yok açıkçası. Bunu yapacak cümle dağarcığı bile çoğu insanda gelişmiş değil 😊

Öyle. Yani gerçekten öyle yani mesela şöyle bir şey var: bizim insanımızda boşluk koyma, anı yaşama durumu yok yani. O yüzden bir kişiyle aramızda ufacık bir sürtüşme bir gerginlik ne bileyim bir reddetme alışkanlığı, kası pek gelişik değil. Kaybetme korkusu çok yaşıyoruz. Çok kötü bile olsa idare ediyoruz fakat bırakamıyor, ayrılamıyoruz böyle bir boşluk hissi yok yani. Direk doldurmayı tercih ettiğimizden sınır mınır kalmıyor yani dediğin gibi 😊

Eig için teşekkür ederim

Aynı düşünceyi paylaşmamıza sevindim rica ederim 🦋

Rica ederim, güzel insanlarla karşılaşmanız dileğimle