Hiç sevildiğinizi sandığınız oldu mu?

Bu kadar gaddar mısın?

Öğrendiğin budur. Yoksa pek çok öğreti farklı sonuçlar verebilirdi.

Gaddar değilsen bile olmaya çalışıyorsun der ve geçerim.

Seninle konuşmayı özlemeye sadık kaldığım kadar seni koruyanlara karşı bu kadar sadık kal.

Keşke alkollüyken konuştuğum cümleleri ayıkken konuştuğumdan daha fazla önemseseydin. O zaman her şey daha farklı olabilirdi.

Bunu nasıl yanlış anlayabilirsin?
Yoksa """ içince sadece sana müsaitim""" olarak mı anladın?

Herkes olsaydı seni hatırlayamazdım bile.

Şaşırtmayı severim biliyorsun. Yoksa bilmiyor musun?

Senin ayıbın olsun. Selametle...

Peki ben olayım. Kötü de ben , arsız da ben , sahtekâr , yalancı da ben olayım.
Ne kazandın?

Kendini gizlememeliydin , işte bu bardağı taşırdı... Daha da yazma bana.

Çay koymam lazım ocağa , bir de sigara lazım bana...

Çekilme o zaman neden çekiliyorsun?

Sen anlatamadın ama ben anladım.

Bak ben zaten yorgun biriyim. Yorgun insanlar daha çok yoranı değil , yorguna yorgan olanı tercih ederler.
Bence bunu bir düşünmelisin.

Kendinden ne tür ödün istendi senin?
Umurumda değil inanışların , düşüncelerin , aktivitelerin , eylemlerin. Bana ne?

Umurumda bile değil.

Neyi kaybettim?

Düşünen taraf daima benken muhatabın düşün demesi ne ironik Tanrım !

Kaşınıyorsun ve kabul...

Düşünmek; birinin yokluğunu hissedip soru sormak değil, o yokluğun nedenini anlayıp sessiz kalmayı seçmektir. Ben sorularımla sana köprü kurmaya çalıştım, sen ise altındaki suyu bulandırmayı tercih ettin.
Regedit : Anlattıklarım senin anlayabildiğin kadardır. Ama görüyorum ki senin anlayışın, benim yorgunluğuma yetmiyor...

Öncelikle ayaş değil , ayyaş. Seni bu konuda daha önce uyarmamış olmam, doğru kelimeler sarfettiğin anlamına gelmiyor.

Demek sadece 'içince' sana geldiğimi sanıyorsun... Belki de ayık kafayla seninle başa çıkamayacak kadar senden korkuyorumdur, bunu hiç düşündün mü? Geç cevap verdiğim o günler, aslında senin bende yarattığın gürültüyü susturmaya çalıştığım anlardı belki de. Sen benim sessizliğimi 'ilgisizlik' sanmışsın. Belki de o sessizlik seninle doluydu. Bunu bilebilir misin?
Şimdi söyle bakalım; gerçekten gaddar olduğum için mi buradasın, yoksa bu gaddarlığın altındaki o adamı sadece senin keşfedebileceğini bildiğin için mi?"

Ve senin yüzünden çay kaynamaktan tükenmiş. Tüketme artık be kadın ! ...

Sussun istemedim zaten... Ben o gürültünün içinde kaybolmayı, başkasının huzuruna tercih ederdim.
Ama şunu da bil; benim fırtınamda boğulmayı göze alamayan, kıyımdan bile geçmemeliydi. Sen şu an kıyıdasın ve ayakların ıslanmaya başladı bile. Söyle bana, o gürültüden gerçekten kurtulmak mı istiyorsun, yoksa o sesin tek sahibi olmak mı?
Vereceğin cevaba uygun güzel bir parça paylaşayacağım seninle , tabii ki müsaadenle...

Zaten dönüşü olmayan yolları beraber yürümek heyecan verici değil mi? Senin o sarsılmaz doğruların, benim en büyük yanlışım olmaya aday hatun. Herkes doğru olanı yapar muhakkak ama sadece cesurlar imkansız olanın peşinden gider.
Bence de dönme zaten... Olduğun yerde kal ki, ben seni bulduğumda kaçacak yerin olmasın. Bu inatçılığın beni sana daha çok bağlıyor diyebilirim.

Hâlâ savaşacak mısın benimle bu arada?

Benim derdim Newton’la ya da kuantumla değil. Benim derdim seninle. Ben senin zihnindeki yasalarla değil, kalbindeki o çözemediğim gürültüyle ilgileniyorum. Mağlubiyet diyorsun , evet bunu anladım ben...
Ama benim yanımda kimse kaybetmez, sadece birbirine karışır. Ben seni anlamaya çalışırken felsefe yapmıyorum, sadece sana giden bir yol arıyorum. Aslında sen de haklısın, bazen susmak en büyük feryat oluyor , tabii anlayabilene... Madem mağlup hissettin kendini , o zaman şimdi teslim olma vakti değil mi? Çünkü asıl hikaye, savaş bittiğinde başlar.

Geç kaldın , artık asla yazma bana...

Sanmak yoruyor dimi?

Peki ya sonra?

İnsan sevdiğini anar , andığını sever genelde. Hâlâ geliyor mu aklına?

Neden aramıyorsun onu?