4 senelik işsiz, çabalamayan ama beni çok seven sevgilimi bekleyerek kendimi mi kandırıyorum?

4 senelik bir ilişkim var. Ama çok ayrılıklarımız oldu ve her defasında ben ayrıldım. O da her ayrıldığımızda onu aldattığımı, onu sevmediğimi düşündü ama olay bambaşkaydı. Kendisinin parası yok ama çalışmıyor da, ailesinin eline bakıyor. Sporuna gidiyor, arkadaşlarıyla buluşuyor, yıllardır böyle keyifle yaşıyor. Bir yere gittiğimizde yemeğini kahvesini benim almam gerekiyor. Geçen bir paket sigara verdim. Onun dışında “gece oldu, yollar sessizleşti, seni eve ben bırakayım” gibi teklifleri hiç olmadı. Şu zamana kadar gel bir yemek yiyelim veya Sevgililer Günü'nde bir jesti olmadı. Yani maddi yük hep benim üstümde. Olay zaten parasının olmaması değil, parası olmadığı halde çalışmaması, çabalamaması. Ben sabah 8'den akşam 9-10'a kadar çalıştığım oluyor, ellerim ne hale geliyor, o sporuna gidiyor, filmini izliyor. Ve ben bunu hiç dile getirmedim, her defasında bu yüzden ayrıldım ama erkeklik gururu incinir, kırılır falan filan diye söyleyemedim. Yani olay sadece para değil. Eril enerjisi düşük. Geçen bir akşam onun arkadaşıyla beraber oturuyoruz, o sinirlenip bir süreliğine kalktı, şimdi masada da sanki ben başkası için ondan her defasında ayrılıyormuşum gibi anlatıyor, o kalkınca durumu arkadaşına anlattım ve sonra öğrendim ki arkadaş çevresinde de böyleymiş, başkalarından geçiniyormuş. Ya maddi manevi ben de üstlenirim, ben bunun lafını yapmıyorum ama ilişkide maddi manevi verici taraf sadece benim. Allah var yukarıda çok güzel seviyor, saygısında ilgisinde kusur şu zamana kadar hiç etmedi, ondan vazgeçemiyorum zaten, yani şu devire göre çok temiz bir insan ama daha tam anlamıyla olgunlaşamamış biri. Ve annem sürekli “işsiz güçsüz biriyle oldurmaya zorluyorsun” diye kavga çıkartıyor, bağırıyor, çevrem aynı şekilde “kızım sen canım mısın” diye söyleniyor, yani ilişkide “ben hallederim” kişi hep benim, hani bir kadın olarak ben de özel hissetmek istiyorum. Parası olsa yapar buna hiçbir şüphem yok ya da az daha zaman geçse hayat tecrübesi olsun, olgunluğu olsun, eril enerjisi olsun gelişir ama herkes de ben böyle deyince “sen kendini kandırıyorsun” diyor. Ya zaten bütün olay çabalamaması, yani ben olmasam da sürekli ailesinin eline mi bakacak, ailesinin durumu da iyi değil, yani çalışsın, bir şeye tutunsun istiyorum, bilmiyorum yanlış mı düşünüyorum ama herkes de farkında ne kadar temiz sevdiğini. Biliyorum aşk karın doyurmaz ama para da saf sevgiyi getirmez, bu durumu onunla da konuşamıyorum, bu gece kendime dedim belki her şey değişir, hayat bu, bu anında yanında olmayacağım da ne zaman olacağım ama bir tarafım da ya hep böyle devam ederse, ya düzgün bir geleceğimiz olmazsa diyor. İlişkisinde bu durumu yaşayan veya akıl verebilecek biri var mı