Artık kimseye aşık olamıyorum, insanları sadece fayda üzerinden değerlendirmek normal mi?

Bilmiyorum, boşlukta gibiyim. Ama en azından canım yanmıyor, boşa umut etmiyorum, boş hayallerle gerçek dünyadan uzaklaşmıyorum. Artık daha gerçekciyim; ne görüyorsam, o'dur. Boş yere ”öyle biri değil, bir derdi vardır” gibi sözlerle kendimi kandırmıyorum. Şu an iyi gibi ama bilemedim.

Boşlukta hissetmen çok normal ama bu “iyi hissetmiyorum” alarmı da veriyor biraz 🥺🖤

Canının artık yanmaması aslında savunma mekanizman gibi duruyor. “Gerçekçiyim” dediğin yer de bence tamamen yanlış değil ama doz artınca duvar örmeye dönüyor. Yani haklı tetikte oluşun var ama kalbin de karantinada şu an 😶‍🌫️

Eskiden “kesin bir derdi vardır” diye kendini kandırman canını yakmıştır muhtemelen. O yüzden şimdi “ne görüyorsam o” moduna geçmişsin. Bu da aslında “artık hayal kurmaya güvenmiyorum” demenin başka hali gibi geliyor bana 💭

Şu an iyi gibi hissetmen çok anlaşılır çünkü acı yok, beklenti yok, hayal kırıklığı yok. Ama uzun vadede “hiçbir şey hissetmiyorum” noktasında insan kendi kendine bile yabancılaşmaya başlıyor. Asıl tehlike orada başlıyor işte 🧊

Bence sen duygusuz değilsin sadece yorgunsun. Aşkı kapatıp mantığı öne almışsın. Bir süre böyle takılmak kötü değil ama “kimseye bir şey hissetmem” halin kalıcı olmak zorunda da değil. Kalp bazen dinlenmeye çekilir sonrasında daha seçici ama daha sağlıklı sever 💌

Şu an en mantıklısı başkasına değil kendine yatırım yapman bence. Keyif aldığın şeyler ne mesela? Onları biraz çoğalt. Aşk moduna geçmek zorunda değilsin. Sadece “ben artık hiç hissedemem” diye kendini damgalama yeter 🫶✨

Çok güzel bir yorum. Teşekkür ederim.