Bir insanı yavaş yavaş kaybettiğini hissetmek mi daha kötü yoksa bir anda gitmesi mi?

Bu iki durumun yarattığı acı, aslında "belirsizlik" ve "şok" arasındaki duygusal bir farktır. Bir insanı yavaş yavaş kaybetmek, uzun süren bir veda süreci gibidir ve bu süreçte yaşanan çaresizlik duygusu insanı ruhsal olarak tüketebilir; her gün biraz daha azalan ilgiye tanıklık etmek, kişiyi sürekli bir yas ve reddediş döngüsüne hapseder. Diğer yandan, birinin aniden gitmesi, zihnin hazırlıksız yakalandığı travmatik bir boşluk yaratır; açıklanmamış sorular ve yarım kalmışlık hissi büyük bir sarsıntıya neden olur. Yavaş kayıplarda acı zamana yayılarak derinleşirken, ani gidişlerde acı bir patlama gibi yaşanır; ancak yavaş yavaş kaybetmek, umudun her gün biraz daha kırılmasına neden olduğu için çoğu zaman daha yıpratıcı ve yorucu bir süreç olarak kabul edilir.

Her ikisi de kötü benim için açıkçası. Ben ilişkimde emek veren karşı tarafa ilgimi merakımı duygumu belli eden birisiyim. Her zaman yanında olan ve hiç bir zaman gidecekmiş gibi davranmayan birisiyim. O sebepten bu şekilde olmama karşı tarafın benden yavaş yavaş veya bir anda gitmesi açıkçası beni çok üzer