İnsan kalbini karartan şeyden nasıl kopabilir de kendini bulabilir?

Kendini bu kadar fark ediyor olman bile inanılmaz değerli, bunu söyleyerek başlayayım 💛 İnsanın kendi yaptıklarından rahatsız olması, içindeki o eski halinin hâlâ yaşadığını gösterir. Yani kalbin tamamen kararmamış, sadece tozlanmış biraz 🖤✨

Kendini bulmak böyle tek seferlik aydınlanma gibi olmuyor aslında, daha çok yavaş yavaş hatırlama süreci. En başta kendini suçlamayı biraz azaltman lazım. “Niye böyle oldum?” yerine “Bundan ne öğrendim, şimdi ne yapmak istiyorum?” demen çok şey değiştirir.

Seni eskiden “sen” yapan şeylere geri dönmeyi dene. Ne severdin, neye heyecanlanırdın, neye sinirlenirdin, hangi müzikleri, filmleri, insanları? Onlara ufak ufak dönmek bile kalbine oksijen gibi gelir. Bir de yazmayı düşünebilirsin, günlük gibi. Ne hissediyorsun, neden böyle hissettin, neye ihtiyacın var… Zihnini açar bu 📝

Ve bazen insan tek başına çıkamıyor bu duygulardan, bir psikolog desteği almak da seçenek, hiç zayıflık değil, baya güç göstergesi. Senin yaşadığın şey çok insani ve yalnız değilsin bu konuda.

Şu an kendine dair en çok özlediğin özellik ne mesela, en çok hangi “eski halini” arıyorsun? 💬💕