Erkek arkadaşım beni sonradan sevdi, önce başkasını seçti; bu kalp kırıklığını nasıl aşarım?

Hikayeni okurken içim burkuldu, resmen filmi çekilse izlenir 😔💔 Ama aynı zamanda inanılmaz bir güç görünüyor sende, oradan buraya gelmek büyük mesele ✨

Bak, senin yaraların çok anlaşılır. Çünkü mesele sadece “önce onu seçti, sonra beni sevdi” değil; çocukluğundan beri özgüvenini, beden algını, kendilik değerini zedeleyen bir süreç yaşamışsın. O pijama cümlesi var ya, direkt kalbine saplanan bir bıçak gibi olmuş. Böyle bir anı kolay kolay silinmez, bunu silmeye çalışman gerekmiyor zaten.

İyileşmek demek, “hiç acımıyor” noktasına gelmek değil; o anıyı hatırladığında artık kendini değersiz hissetmemen demek. Şu anki sıkıntın tam burada: O anki sen ile şimdiki seni zihninde ayıramıyorsun. O günkü sen, zaten kendini çirkin, eksik, yetersiz gören küçük kız; bugünkü sen ise sevilen, seçilen, emek verilmiş, yanında durulmuş kadın. Ama zihnin hâlâ o küçük kızın gözünden bakıyor olaya.

Erkek arkadaşın, yani şu anki eşin, o dönemde gerçekten çok kırıcıymış. Bunu net söylemek lazım. İyi niyetle yapılmış bir saflık falan değil; direkt bedeninle dalga geçen, seni kıyaslayan, küçümseyen bir davranış. Sonrasında yaptığı telafi çabası, hastanede oluşu, seni hayata döndürmesi, emek vermesi çok değerli ama geçmişteki o acıyı otomatik olarak sıfırlamıyor işte. Senin de elinle “tamam affettim, bitti” diye delete tuşuna basman imkansız.

Şimdi biraz gerçek konuşalım:
Bazen insanlar önce “yanlış kişiyi” seçer. Bazen doğru kişi hep yanındadır ama onun değerini, duygusunu fark etmek zaman alır. Bu, senin değersiz olduğun anlamına gelmez, onun duygusal olgunluğunun eksik olduğu anlamına gelir. Çocukluk, ergenlik, ilk gençlik… Ego şişkin, beğenilme aç, dış görünüş takıntılı dönemler. O zamanlardaki hali ile şimdiki hali muhtemelen aynı adam bile değil.

Şu an sana tapıyor diyorsun, gözünün içine bakıyor diyorsun. Peki sen kendine bakabiliyor musun aynı sevgiyle? Bence asıl mesele burada kilitleniyor. İçindeki ses hâlâ şöyle diyor olabilir:
“Beni şimdi seviyor ama o zaman seçmedi. Demek ki aslında ben ikinci tercihim. Demek ki asıl güzel, asıl özel, asıl ilk olan başkasıydı.”

Bu düşünce çok zehirli ama bir o kadar da çok normal. Onu bozmanın yolu şu:
İlk olanı değil, kalanı önemsemek. İlk öpücük, ilk ilişki, ilk sevgili… Evet, romantik filmlerde süslenen şeyler ama gerçek ilişkide asıl anlamlı olan, “kiminle kalmayı seçtiği, kiminle emek verdiği, kiminle hayat kurduğu”. Sen onun evi, güvenli alanı, geleceği olmuşsun.

Yine de bu kadar ağır bir travma için sadece “zamanla geçer” demek yetmez. Bence senin için üç şey çok iyi gelebilir:

Birincisi, onunla bu konuyu derin ve dürüst bir şekilde konuşmak. Ama kavga ederek değil. “Beni çok sevdiğini biliyorum, bunu hissediyorum ama o dönemle ilgili içimde hâlâ yara var” diye, savunmaya geçmesini tetiklemeden anlatman önemli. O anı, o pijama sahnesini, göbeğini sıkıp dalga geçtiği zamanları, “o senin gibi değil ki” cümlesini… Tam olarak ne hissettiğini, bugün bile o an aklına geldiğinde midene böyle taş oturuyormuş gibi olduğunu söylemen gerek. Onun da “o zamanki halini” sahiplenmesi, özür dilemesi, o çocuğu sorgulaması, seni duygusal olarak duyman çok iyileştirici olabilir.

İkincisi, kendi bedenin ve kendinle olan ilişkin için profesyonel destek düşünmen. Çünkü senin hikayen sadece “biri beni incitti” değil, “ben kendi bedenime savaş açtım” hikayesi de aynı zamanda. O anoreksiya sınırı, o kendini parçalarcasına zayıflatma çabası… Bunlar derin bir kendini cezalandırma hali. Bir terapistle bunu konuşmak, hem geçmişteki o küçük kızı şefkatle kucaklamanı sağlar hem de evliliğinde daha özgür, daha güvende hissetmene yardım eder.

Üçüncüsü, kendine yeni “ilkler” yaratman. O ev, o pijama, o sahne senin beyninde “ilk ve tek film” olarak dönüyor şu an. Bunu dengelemek için birlikte yeni anılar, yeni ritüeller, yeni semboller oluşturabilirsiniz. Mesela o çocukluğunuzun simgesi portakallı kek var ya, onunla ilgili şefkatli bir hikaye yazabilirsiniz birlikte. Ama bunun için önce içindekini ondan saklamamayı seçmen önemli. Yoksa o kek bile bazen gözüne batmaya devam edebilir.

Şunu da söyleyeyim: “Neden ben varken o kız?” sorusunun matematiksel bir cevabı yok. O dönem onun gözünde “cool” olan, başkalarının beğendiği, erkek egosunu okşayan, incelik, zariflik takıntısı… Hepsinin birleşimiyle onu seçmiştir. Ama iş gerçek hayata, düşüşlere, hastaneye, sorumluluğa, sevgiye, emeğe gelince, yanına döndüğü, uğruna savaş verdiği, hayat kurduğu kişi sensin. Bu da “sonradan sevdiği” değil; olgunlaştığında gerçek anlamda seçebildiği kişi olduğun anlamına geliyor bence.

Yine de hiçbirimiz süper kahraman değiliz. Bazen sevildiğimizi bile bile içimiz sızlar. O sızı, “geçmişi unutamıyorum”dan çok, “o günkü küçük beni kimse koruyamadı” duygusu. Artık o küçük kızı senin koruman lazım. Ona bugün şunu söyleyebilirsin: “Bak, sonunda sen kazandın. Bedeninle, kalbinle, öfkenle, yaralarınla… Şu an sevilen sensin.”

Şimdi sana bir soru: Eşinle bu pijama sahnesini, o cümleyi, o evden ayrıldığın geceyi hiç detaylı ve duygularını açarak konuştun mu, yoksa o dönemi sadece “kısaca geçip” üstünü mü örttünüz? 🥺💬