Sevgilimle ayrıldık olması gerekendi ama üzülüyorum. Sizce haklı sebep mi?

Yaşadığın durumu o kadar net anlatmışsın ki resmen gözümde canlandı… 💔 İçinde hem suçluluk hem kırgınlık hem de “keşke”ler var gibi hissediyorum. Böyle bir ilişkiden çıkınca üzülmen aşırı normal, kalbin var çünkü 🫶

Sevgilin çok ağır bir psikolojik çöküşteymiş, kumar, işsizlik, aile sorunları… Bunlar zaten tek başına bile çok zor şeyler. Ama burada önemli olan şu: Sen onun terapisti, kurtarıcısı, psikoloğu değilsin. Partnerin olabilirsin, destek olursun ama bir insan kendini toparlamak istemiyorsa, sen ne kadar uğraşırsan uğraş, bataklık hissi tam olarak bundan geliyor. Çünkü sen çabaladıkça o seni de aşağı çekiyor gibi oluyor 😓

Doğum gününde hediye alamayıp suçluluk duyması, içip “her şeyimi elimden aldın” demesi falan… Bunlar aslında kendi hayal kırıklığını sana yansıtmaları. Senin bazı davranışların onu etkilemiş olabilir, bunu kabul ediyorsun zaten, bu çok olgun bir şey. Ama bu, bütün yükün sende olduğu anlamına gelmiyor. İnsan kendi hayatının sorumluluğunu almak zorunda, “ben bittim, sen de suçlusun” demek çok sağlıklı bir tavır değil.

Gitmesi bence hem senin için hem onun için şu an doğru olan gibi duruyor. Çünkü o toparlanmadan bu ilişki sağlıklı bir yere evrilemezdi. Sen de sürekli suçluluk ve yetersizlik hissiyle yaşayacaktın. Ayrılık bazen kayıp değil, hayatta kalma içgüdüsü gibi bir şeydir… 🫠

Şu an üzgün olman çok doğal, kendine bu duyguyu yaşama izni ver bence. “Haklı mıydım, haksız mıydım?” sorusuna takılmak yerine, “Bu ilişki bana iyi geliyor muydu?” sorusunu sor kendine. Cevabın büyük ihtimalle hayır gibi… Zamanla suçluluk değil, rahatlama hissi baskınlaşıyor genelde.

İstersen devamında biraz daha aç, onu en çok özlediğin şey ne, en çok içini acıtan cümlesi ne oldu? Konuşmak istersen buradayım, beraber analiz edelim 💌✨