Sevdiğimiz insanlara fazla değer verince ve kendimizi açınca neden zamanla hafife alınıyoruz?

Evrenin alma verme dengesini bozarsak karşılık olarak beklediğimiz gelmez, bizim yaptığımızın tersi gelir. Çünkü karşıdaki insan bu kişi bana çok değer veriyor, ben de aynısını ona verirsem dengeli olmaz düşüncesi iç güdüsel olarak devreye giriyor. Bunu dışından değil, bilinç altında düşünüyor farkında bile olmadan. O yüzden her şey dengeli olmalı. Hiç kimsenin üstüne fazla düşmememiz lazım.


Buna bazı sözler de örnek verilebilir ;

• Kaçan kovalanır.
• Yüz vermedikçe el üstünde tutulursun.
• Uzak duran daha çok arzulanır.

Gibi...

Emin oluyorlar çünkü, nasılsa beni bırakmaz rahatlığı içinde oluyorlar. Halbuki kaybetme korkusu lazım olan bir şey, böyle davranırsam onu kaybederim düşüncesi içinde olabilmeli insan tabii ki öz güvenini kaybetmeden ya da sevmesini bilmeyen, şımarık , güçlü güçsüz ayrımı yapan, insan ayrımcılığı yapan kişiler de hafife alma özelliği var. Çünkü karakteri oturan birisi güçlü, güçsüz ayrımı yapmaz , değer görüyorum diye şımarmaz, kendini bir halt, b. ok sanmaz

Kendisini yetiştirememiş İnsan ulaşamadığının esiri olur sürekli kendisini yorar onu keşfetme hevesine girer Bu yüzden gizemin peşinden gider çoğu insan yani senin dürüstlüğün, iyi niyetin, açık oluşun onu bir süre sonra cezbetmez aksine ‘onun herşeyini biliyorum ve herşeyi gayet doğal, düzgün uğraştıracak insan lazım’ kafasına girer aslında sorun bizde değildir tamamen karşı tarafla ilgilidir açık olmaktan ve dürüstlükten şaşmadan yola devam 🤍

Sorun aslında değer vermekte değil, o değeri karşı tarafın taşıyıp taşıyamayacağından emin olmadan yüklemekte. Kendimizi sonuna kadar açtığımızda, karşımızdakine bizi incitebileceği tüm noktaları bir harita gibi sunmuş oluyoruz. İnsanlar, çaba sarf etmedikleri hiçbir şeye sonsuza kadar saygı duymazlar. Fazla değer bazen karşı tarafın egosunu, senin önüne geçirecek kadar büyütür.💔