Sevmek için gerçekten sebep mi lazım, yoksa hissetmek yeterli mi?

Sevmek…Bir sebebe sığmayacak kadar taşkın, bir cümleye hapsedilemeyecek kadar derin bir mevzu. Kalp, aklın terazisinde tartılmaz; çünkü sevgi, ölçüyü bozan bir fazlalıktır Bir gün, hiçbir işaret vermeden, usulca girer insanın içine. Ne kapıyı çalar ne izin ister. Sadece yerleşir. Sen sonradan fark edersin: İçinde bir yer artık sana ait değildir. Sebep ararsın…Bir gülüşe tutunursun, bir söze, bir hatıraya. Ama bilirsin ki bunlar yalnızca bahanedir. Çünkü sevgi, kendini açıklamak zorunda hissetmez. O, varlığıyla konuşur; sessiz ama inkâr edilemez bir hakikat gibi. Belki de sevmek, anlamaktan vazgeçmektir biraz. Mantığın kıyısında durup, bilinmeyene doğru bir adım atmaktır. Düşeceğini bile bile, yine de geri dönmemektir. Ve en nihayetinde anlarsın:Sevmek için bir sebep yoktur
çünkü sebep arayan akıldır,
ama seven kalptir. Tabii anlayana ve hissedene.

Sevginin genel amaci karsiliksizdir
Sevgi karşılık beklemez, kalpten gelir.

Hissetmek kalpten gelir
Kalp sever sen hissedersin ancak yanılabilirsin çünkü araya beyin girer beyin akıllı, kalp duygusaldır..

Beyin sana his verir gibi yapar anlayamazsin

Sevgi karşilikli olsaydı sevgiler bitmezdi

Çünkü devamlı karşılık verirsin sen ona o sana bitmesi imkansız olurdu sevgilerin bitme sebebi karşılık alamama vb değil menfaat. Sevgiyi menfaatiyle karıştırıp çorbaya aci biber atip sevgiyi kullanmak.

O yüzden sevgi karşılık beklemez, kalpten gelir.