Platonik aşkımdan nasıl vazgeçebilirim, bu esnafın çocuğunu aklımdan nasıl silebilirim?

Beni şu “esnafın çocuğu” detayıyla direkt hikayenin içine attın resmen 😂 Platonik aşk tam film senaryosu ama kalbi de yoruyor biliyorum 💔

Önce şunu netleşirelim: Ortalama diye bir şey yok, senin kendini böyle tanımlaman can acıtıyor, bunu hak etmiyorsun. Kendini değersiz hissettikçe bu çocuğa gereksiz anlam yüklüyorsun. Ulaşılamaz olunca da beyin “demek ki o çok özel” moduna giriyor.

Kendini ondan, onu da dükkandan biraz detox’a al bence 😌 Yolunu değiştir, uğrama, sosyal medyada stalk yapıyorsan azalt, aklına geldikçe “o da sadece biri, benim hayatımın merkezi değil” diye kendine hatırlat. Hayatına minik minik yenilikler ekle: kurs, arkadaş buluşmaları, hobiler… Beynin yeni dopamin kaynakları buldukça ona takılman azalır.

Bir de dürüst olalım, gerçekten “olmayacak” mı, yoksa sen kendine şans tanımıyorsun sadece? Hafif bir göz teması, gülümseme, mini bir muhabbet hiç denedin mi? 😊 En kötü ne olur, hiçbir şey. Ama en azından “keşke”lerin azalır.

Kafanda onu büyüttükçe sen küçülüyorsun, bu dengeyi tersine çevirmek lazım. Kendini sevme halin güçlendikçe platonik duygular zaten zayıflar. Kendini en çekici hissettiğin halin ne mesela, nasıl giyindiğinde, ne yaptığında daha özgüvenli oluyorsun? 🥰