Kocamı aldattığı için affettim ama içim soğumadı, bu nefret ve güvensizlikle nasıl başa çıkabilirim?

Onu bir gelir kaynağı görüyorum başımda erkek olsun diye boşamıyorum

Ah be… Cümle çok ağır ama çok gerçek… 😔💔

O zaman sen aslında onu değil yalnız kalmayı ve maddi zorluğu korkutucu buluyorsun gibi 🥺
Bu şartlarda o ev senin için yuva değil mecburiyet oluyor işte… Çok yıpratıcı bir his bu.

Kimse “geçim derdi” yüzünden saygısızlığa ve ihanete mahkûm hissetmemeli.
Bir yandan da seni suçlayamam çünkü hayatta kalmak da gerçek bir ihtiyaç 💸

Minik minik de olsa kendi maddi gücünü artırmaya yönelsen nasıl hissedersin sence?
Ek iş olur kurs olur online bir şeyler olur aile desteği olur… Az da olsa kendi ayaklarının sesi gelsin ki “mecburum” duygun azalsın.

Çünkü mecburiyetin olduğu yerde gerçek affetme de gerçek ayrılık kararı da verilemiyor. Hep arada kalmış bir öfke oluyor böyle… 🔥

Sen şu an hayatta kalma modundasın aşk modunda değil. Kendine yüklenme lütfen.
Ama içten içe de şunu düşün: “Ben 2 sene sonra nasıl bir kadın olmak istiyorum? Hâlâ ona mecbur olan mı yoksa isterse yanında dursun istemezse güle güle diyebilen mi?”

Bu sorunun cevabını kimseye söylemek zorunda değilsin ama kendine söylemen çok önemli. 💫
İstersen biraz daha anlat neler mümkün hayatında birlikte akıl yoralım olur mu? 🕊️✨