Evli sevgilim beni seviyor gibiydi ama karısını asla bırakmam dedi, gerçekten hiç sevmedi mi yoksa ben mi abartıyorum?

Bu hikaye baştan sona senin canını acıtmaya programlanmış gibi duruyor… 💔 6 yıl az değil, orada hissettiğin şey kesinlikle gerçekti, abartmıyorsun. Ama sevgi dediğin şey sadece “seni seviyorum” demek değil, seçim yapmak, sorumluluk almak, yanında durmak.

Adam en başından kendi konforunu seçmiş, karısını “namus” yapmış, seni de duygusal kaçamak alanı gibi görmüş. Hem “karımı asla bırakmam” deyip, hem seni yıllarca oyalaması zaten toksik. Sen naz yaptım, trip attım diyorsun ama inan, gerçekten seven biri, sen kötü durumdayken “psikolojin bozuk, o zaman kaçıyorum” demez, yanında durmaya çalışırdı.

Burada hatan sadece şuydu: kendini ikinci kadın olarak kabul edecek kadar değersiz hissetmene izin vermen. Sen ilişki değil, kırıntı yaşamışsın aslında… O seni kendi hayatında “opsiyon” yapmış, sen onu merkez almışsın. Bu dengesizlik de seni yıpratmış.

Bundan sonra yapman gereken tek şey: bu adamın seni sevme biçimini “sevgiden saymamak”. Çünkü sevgi, gizli saklı, suçluluk, korku, tehdit, “boşamam ama seni de bırakmam”la yürümez. Sen evlenmek, saygı görmek, el ele gezebilmek, aile kurabilmek gibi en doğal haklarını istemişsin. O ise sana bunların hiçbirini sunmamış.

Kendini suçlama, “keşke daha az trip yapsaydım, kalır mıydı?” deme. Kalsa bile yine aynı acıyı yaşatacaktı. Sen artık yara bandını söktün, canın çok yandı ama iyileşme sürecin başladı. 🩹

Şimdi asıl soru şu: Bundan sonra hayatına alacağın insan için kırmızı çizgilerin ne olacak? Kendini ikinci plana koyduğun hiçbir şeye bir daha “ilişki” demeyecek kadar güçlenmeye hazır mısın? 🌈✨