Kızlar, Çok uzun olduğu için üzgünüm ama kızdan ayrılmak için ne yapmalıyım uygun bir dille?

Konuştuğum bir kız var. Güzel biri iyi biri gerçekten sevmesini bilen tanıdığım ilk ve tek kişi daha önce hiç böyle sevmeyi bilen bir kişi ile tanışmadım ama kız çalışkan biri benim aksime ve ben yaşadığım bir çok olaydan sonra iyice özgüvensiz birisine dönüştüğüm için kızın beklentilerinden oldukça uzağım. Mesela araşalım diyor hayır yapamam olmaz diyorum. Fotoğraf at diyor atamam diyorum (tabii ki bunları olabildiğince uygun bir dille açıklıyorum) sonrasında ben sorumluluk sahibi biri değilim. Yıllarca yiyip içip yatmış birisiyim erkek olmama rağmen. Hiçbir şey yapmamış güçsüz akılsız beceriksiz biriyim ve bunları karamsarlıkla değil ömrümdeki tüm yaşantıma bakarak dayanarak söylüyorum. Ne akademik olarak başarılı olabildim (her zaman en berbattım) ne de fiziksel olarak güçlüyüm (tüm yaşıtlarım hatta yaşıtlarımdan daha küçük hemcinslerimden daha da kuvvetsizim gerçekten maalesef ki böyle) herhangi bir alanda bir beceriye yatkınlığım da hiç yok. Yani anlayacağınız her anlamda çok düşük çok zayıf biriyim. Üstelik vücudumda hastalıklar var kalbimde taşikardi ve sebebi hâlen bilinmeyen (teşhisi konmamış) bir kalp çarpıntılığı gibi bir başka bir problem var. Midede reflü ve bağırsakta da IBS var. Ve söyleyemediğim ama ağır olan bir kaç hastalık daha var (gerçekten önemsenmesi gereken türden) bir de ayrıca çok akılsız biriyim zeki değilim ve hayatım boyunca sürekli bunun cezasını çekiyorum en ufaktan en büyük problemlere kadar. Üniversite diplomam bile yok 2 yıllık bir diploma bile yok. Çok üşengecim hiç çalışma isteği hevesi yok. Geleceğe dair hiç gerçek bir planım olmadı yani kısacası berbattan da öte biriyim ve kız buluşmak istiyor konuşmak istiyor görüşmek, araşmak, fotolaşmak vs istiyor doğal olarak. Ama bende kesinlikle bunları yapacak mental yok. Bir de ayrıca ben hep maaş konusuna takıntılı biriydim iyi bir maaşım yoksa evlenmemeliyim diye düşünen biriydim ve benim iyi maaşlı bir işim olamaz (anlattıklarımı bakarsanız az çok anlayabilirsiniz sebebini) ee yakışıklı da değilim. Akıllı da değilim, özgüvenli değilim, komik değilim, duygusal birisiyim ama hani bir ilişkiyi idare edebilecek potansiyelde biri değilim. Yani çoğu şeyi anlatamıyorum hem anlatmakla bitmez hem de gerçekten anlatamadığım ağır durumlar da var o yüzden özet geçiyorum ama evliliğe uygun biri değilim düğünlerden de nefret ediyorum ben düğünlerden yılmış tiksinmiş nefret eden biriyim zaten düğün yapacak gücüm de yok. 1.5 ay sonra 26 olacağım ve bir iş tecrübem bile yok yıllarca sadece yedim içtim yattım. Kız da 19 olacak 1 ay sonra. Kızla bir kaç kez tartıştık ve (haklı olabileceğim sebeplerden) kız ağladı ayrılacaktım birisinde çünkü kızı kendimden korumak için de ayrılmam gerekiyordu ama (ağır olan bir hataydı ama yanlış anlaşılmaya müsaitti o konu) kız ağladı ben birinin hele de benim yüzümden ağlamasına dayanamıyorum istemiyorum katlanamıyorum. Bir kere daha tartıştık ve kız yine ağlamıştı hayatımda ilk kez bir kız benim benim için ağlamış oldu hem de 2 kere. Ben şimdi durumlar böyle olunca sırf kız üzülecek ağlayacak perişan olacak diye ayrılamıyorum ama zaman geçiyor tanışalı 2 ay oldu ve ilerlemek de istiyor doğal olarak (kızın da aksiyete panik atak krizleri gibi sorunları var) ve bu arada kızla sohbetimiz pek tutmuyor aynı burcuz ve bir çok alanda ortak noktalarımız fazlasıyla var. Ama sohbet konusunda anlaşamıyoruz pek. Yine de kız vazgeçmiyor benden o kadar iyi olmadığım hâlde. Ama kızın benden ayrılması uzaklaşması şart onun iyiliği için benden uzak durması gerekiyor. Kızı üzmek istemiyorum benimle hayatını perişan etmesini istemiyorum.