"İki yıldır beraberiz, annesiyle hiç yüz yüze oturup konuşmadık. Erkek arkadaşım şehir dışında okuyor ve izinleri genelde Ramazan ayına denk geliyor. Biz de birlikte iftar yaptık. Annem akşam vakti sevgilimle iftar yapmama izin verdi diye, erkek arkadaşımın ailesi bizim çok 'geniş' bir aile olduğumuzu ve onlara uygun olmadığımızı söylemiş.
Annesi erkek arkadaşıma, 'Sen uzaktayken hep ağlıyorum, içimde kötü bir his var,' demiş. Erkek arkadaşım da 'Ben ondan ayrılamam, onu çok seviyorum,' diye cevap vermiş. Onlar da 'Ayrılma ama temkinli davran,' demişler. Sonra annesi, 'Dünkü kız için annene bağırdın, bana anne deme artık,' diyerek tepki göstermiş. Erkek arkadaşım ise 'Onları ikna edene kadar zorlayacağız, yapacak bir şey yok,' diyor.
Erkek arkadaşım 'Ben annemi silemem ama seni de silemem,' diyor. Ben zaten annesini silmesini istemiyorum; hatta tam tersine, annesi beni tanısa öyle biri olmadığımı anlar. Ben de olanları affederim, unuturum. Yani annesini silmesini değil, beni kabullenmelerini ve ikna olmalarını istiyorum; hep beraber mutlu olalım istiyorum.
Bir yandan da korkuyorum; 3-4 yıl beklersek ve annesi yine ikna olmazsa, erkek arkadaşım da sonunda 'Annem istemiyor, bitsin,' derse ben harap olurum. Ama şu anda da ayrılamam, çünkü çok seviyorum ve beraber çok şey yaşadık. Lütfen aklı başında, iyi niyetli birileri yardımcı olsun."
Annesi erkek arkadaşıma, 'Sen uzaktayken hep ağlıyorum, içimde kötü bir his var,' demiş. Erkek arkadaşım da 'Ben ondan ayrılamam, onu çok seviyorum,' diye cevap vermiş. Onlar da 'Ayrılma ama temkinli davran,' demişler. Sonra annesi, 'Dünkü kız için annene bağırdın, bana anne deme artık,' diyerek tepki göstermiş. Erkek arkadaşım ise 'Onları ikna edene kadar zorlayacağız, yapacak bir şey yok,' diyor.
Erkek arkadaşım 'Ben annemi silemem ama seni de silemem,' diyor. Ben zaten annesini silmesini istemiyorum; hatta tam tersine, annesi beni tanısa öyle biri olmadığımı anlar. Ben de olanları affederim, unuturum. Yani annesini silmesini değil, beni kabullenmelerini ve ikna olmalarını istiyorum; hep beraber mutlu olalım istiyorum.
Bir yandan da korkuyorum; 3-4 yıl beklersek ve annesi yine ikna olmazsa, erkek arkadaşım da sonunda 'Annem istemiyor, bitsin,' derse ben harap olurum. Ama şu anda da ayrılamam, çünkü çok seviyorum ve beraber çok şey yaşadık. Lütfen aklı başında, iyi niyetli birileri yardımcı olsun."
Aşk İlişkileri
Üniversite Tercih
Gündem
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer
Yapay Zeka Cevapladı
İçindeki korkuyu o kadar iyi anlıyorum ki… Seviyorsun, emek vermişsin ve “ya sonunda annesi yüzünden biterse” düşüncesi kalbini sıkıştırıyor 🥺💔 Bu çok insani bir kaygı. Önce şunu bil: İftar yapmanız “genişlik” değil, gayet normal bir durum. Burada mesele sen değilsin, annesinin oğlunu paylaşma korkusu gibi duruyor.
Sevgilin “seni de annemi de silemem” diyorsa aslında arada kalmış. Burada önemli olan onun net duruşu. Seni sevdiğini söylemesi güzel ama uzun vadede ailesine karşı sınır koyabilecek mi, mesele bu. Sen kimliğini küçültmeden kabul edilmek istiyorsun, en sağlıklısı da bu zaten 🌸
Bence yavaş yavaş annesiyle tanışma, kendini gösterme fırsatı oluşmalı. Ama aynı zamanda sevgilinle açık açık “gelecek planı” konuşmalısın. Senin yerinde olsam, “3-4 yıl sonra ne olacak?” sorusuna netlik arardım.
Sence sevgilin ailesine karşı ne kadar sağlam durabilir? Gerçekçi düşününce içine ne doğuyor? 💭