Boşanmış bir erkek ilk eşini ve tek aşkını gerçekten unutup yeni bir ilişkiye hazır olabilir mi?

Şu an tek taraflı. Gelecekte değişir mi bilemedim, o sebeple direkt yabana atmak istemiyorum.

Haklısın, kendisi de bunu söyledi. Şu an benimle ilgilenecek modunda değilmiş. "Kal ya da git demem." gibi bir şey dedi geçen.

Tam olarak ne yapmam lazım bilemiyorum. İyi biri gibi geliyor, sorumluluk sahibi ve efendi biri. Benim de pek ilişki deneyimim olmadı bu yaşa kadar. Dışarıdaki erkekler genelde güvenilmez geliyor. Böyle birini bulunca yaralarına dayanabilir miyim dedim de pek gitmiyor gibi.

İlişki evlilik üzerine kurduğumu söyledim, durduk yere zaman da harcamak istemiyorum. Bir araya gelmeden ne olacağından emin olmadığını söyledi.

Ekim ayından beri konuşuyoruz da mesele çok git gelli olması ilişkinin. Rahat 5 kere gitti benden, kendi taleplerim doğrultusunda. Şimdi adam akıllı konuşmuyoruz bile.

Aslında gözümü korkutuyor. Ne çocuk ne evlilik ister bir yapım pek yok ama toplumda başarısız olmaktan ve yalnız hissetmekte korkuyorum. Pek ilişki deneyimim de yok. Erkek ömür boyu sadık olsun, sorumluluk sahibi, efendi ve ince düşünceli olsun yeter diyorum. Bu zamana kadar pek böyle birini bulamadım ya da bulduğum beni istemedi. İlk defa sevgilim oldu, o da bu şekilde işte.

Dini inancım yok ama bakirim, evlilikten önce cinsel bir birliktelik ruhumdan götürür gibi geliyor. Bir de bağlanmaya açık bir yapım var. Bilemiyorum ne yapsam.

Çok haklısın, işten eve biri. O sebeple bilemiyorum ne yapsam. Bağlanmamaya çalışacağım ama Nisan gibi ilk defa yüz yüze geleceğiz.

Zamanla düzelmez mi? Şimdi gitsem bir daha gelemem ki kendisine.

Mesele yaralar da değil, ailesi bile herife sırt çevirmiş. Ben diyorum ki yarası olsun, ben ailesi olayım ama aşamadığı bir eski ilişki meselesi olmasın.

Değil ama sadık erkek bulmak dahi zor.

Bıraksam pişman olmaktan korkuyorum. Bu şekilde giderse tabi olmaz.

Nisan gibi buluşacağız. O zamana kadar tekrar en ufak bir kriz olursa bırakacağım.

Haklısın, dümdüz zavallıca bir durum. Bu yaşıma kadar olduğum gibi görmek isteyen ya da seven olmadı, bu kişi de seviyor mu mechul. Utancımdan kimseye anlatmıyorum da görüştüğümü. Bu yaşlarda bakan olmazsa diğer yaşlarda hiç bakmazlar, ben yalnız kalırım diye korkuyorum.

Geri dönülecek durumu aştılar ama olur mu olur, haksızsın diyemedim sana şu an.

Tam anlamıyla boşanalı 2 ay oldu sanırım aya 1 yıldır yüz yüze gelmemişler. Sadece mahkemede yüzünü gördüyse görmüştür.

Yani evlenmeyi düşünürüm kendisiyle de bu durum fena içime oturuyor. Adam eski eşiyle yaptığı şeyleri yapmamaya çalışıyor mesela hala, onu anımsattı için.

Buradan sor.

Evlilik meselesini çok açtım ki evlenmeden dediğinin olmayacağını söyledim, ses etmedi.

Bakireyim, olacak şey değil o sebeple.

Takribi ne kadar?

Ekim ayında tanıştık. O zamandan beri 1,5 ay belki hiç konuşmadığımız bir zaman olmuştur. Kendisine hep ben adım attım.

Hem ailesinden yana hem eşinden yana gol yemiş, kimse bana anlayış göstermedi dedi. Aldatılma başka bir erkekle değil de kendi değerlerine sanırım.

Kızın ailesi sudan sebeplerle bunu kovuyor. Bu da kıza nikah basıp yanına alıyor. Bu askere gideceğinden de kız ailesinin yanına dönüyor ve bunu bırakıyor. Arada saçma canım çok olay var da temeli bu.

Kızı evden atıyorlar, bu da aslında çalışıyor ama okulu da bitirmeye çalışıyor gibi bir durum. Bir okulu maddi sebeplerle bırakmış, çalışmaya başlamış. Sonrasında okula döndüğünde de bu kızla tanışmış uzaktan.

24 yaşındayım. Nisan gibi ilk defa yanıma gelecek, yüz yüze görüşeceğiz. Şu an zaten net bir iletişimimiz yok vardiyalı ve ağır bir işte çalışıyor. O karşılaşmadan sonra net şekilde konuşmak daha makul gibi geliyor, sence?

Sınırlarımı net çizdim. Evlenmeden asla cinsel bir birliktelik yaşamayacağımı söyledim. Harici bilmiyorum daha ne yapılır.

Öyle bir şey asla olmaz. O konuda sınırım net. El ele tutuşmadım daha önce, ona da mesafeliyim. Geçen stand up önerdim mesela, artık izlemediğini söyledi. Sebep de eski eşiyle çok izlemesi. Orada bir şeyler koptu. Ben en azından biraz aştı sanıyordum lakin aşmak bir yana en basit şeye sirayet ettiğini görünce buluşma meselesinden daha önce ayrılmayı düşündüm de.

Yaşadığım ili biliyor ama açık adresimi bilmiyor. Çok ayrılık anı oldu aslında. İletişim alışkanlıklarının ve karakterinin benim için esnemeyeceğini söyledi. Ben de buluşunca dahi böyle mi kalacak dediğimde mırın kırın etti. Dümdüz birer kahve içip kalkacağım bir buluşma planım var. O zamana kadar bir kriz olmazsa devam eder buluşmayı beklerim ama olur ise daha zorlamayacağım. Ben zamanla yaraları sarılır dedim de belli ki kalbinde bana yer yok derim.

Ne dersen haklısın. Pek ilişki deneyimim yok, bu kişi tek. Bir gün evlenebileceğime pek inancım yoktu, hala yok. Dediğin gibi farklı bir kriz olur ise bu sefer kazanmaya çalışmadan salacağım. Dediğin gibi ben de insanım. Kendimi net ifade ettim ve kısa zamanda da olsa yalnız olmadığını hissettirmeye çalıştım. Bunun aksi de olmaz.

Bilemedim, bu yaşa kadar isteyen olmadı. Bu kişide bile kendi çabamla bir şey oldu. Beni kaç defa istediği olmayacak diye bıraktı gitti. Umarım dediğiniz gibi olur.

Görücü usulünde tanıma imkanım yok, devir de bunun için uygun değil. Ömür boyu sadık kalacak, bana karşı ince düşünceli, sorumluluk sahibi, hamarat, efendi birini istiyorum. Harici bir talebim yok.

İnan arkadaşlarımla dahi enerji uyumu sağlayamadığımdan aram açıldı. Çabasız, sürekli, çeşitli ve derim paylaşımı çok seviyorum ama çevremde buna adapte tek kişi yok. Bu kişi bile karşılıklı paylaşma talebimi kontrol bağımlılığı olarak görüyor.

Aşk eski ilişkisinde olmuş, bende yok maalesef. İlişki için de bilmiyorum, dediğim gibi çok git gelli.

Bi beklentiye de girmemem gerek anladığım kadarıyla, sınırlarımı korumam yeter. Buluşma zamanına kadar rahat gelirse yani şu an olduğu gibi en azından devam, yoksa ufak bir krizde yoluma mı bakayım?

İçim daralıyor ya. Kadınlara dair toplumsal algılar olmasa ve yalnız hissedeceğime yönelik korkum ilişki işlerine hiç girmem.

Sanmıyorum, bir de bakirim. Evlenmeden yanaşmam.