Aşkta vazgeçmek mi daha zor, tutunmak mı?

İkisi de zor ama zor olanın ağırlığı farklıdır Tutunmak, umut varken insanı yıpratır; beklemek, anlamlandırmaya çalışmak, kendinden vermek ister. Vazgeçmek ise umut bittikten sonra gelir ve daha sessiz ama daha derin acıtır; kabul etmeyi, bırakmayı ve “olmuyor” demeyi gerektirir. Bu yüzden çoğu insan için en zor olan, vazgeçmeyi kabul etmektir; çünkü orada artık çaba değil, kabulleniş vardır. Kabullenişe alışmak o ayrılığı ruhen ve mantıken sindirip hayata devam etmek zaman alır

Bence aşkta en zor olan şey ne vazgeçmek ne de tutunmak…

En zor olan, neye tutunduğunu bilmeden tutunmak.

Belirsizlik insanı yavaş yavaş tüketir. Çünkü ortada açık bir hayır yoktur, ama gerçek bir evet de yoktur. İnsan karşısındakinin değil, ihtimallerin peşinden gider. Umutla mantık arasında sıkışır.

Karşılıksız beklenti acıtır ama en azından nettir.

Belirsizlik ise insanı kendine yabancılaştırır.

O yüzden en çok yıpratan şey birinin yanında olup, aslında yalnız hissetmek...

Tutunmak neden zor olsun ki aşk aşk ise eğer?

E zorlanıyorsa orada muhakkak bir sebep bir incelik vardır ipte insanı zora koyan. Vazgeçmekte zor olmamalı, insan ne istediğini bilmeli. Bildikten sonra aşka tutunmakta ondan vazgeçmekte zor olmamalı.

Dediğim gibide zor oluyorsa - ya kopukluk vardır - ya da hala bir bağlantı.

Tutunduktan sonra vazgeçmek zorunda kalmak çok zorrr🥹😥 çünkü kendini boşluktan bırakmak gibi nefessiz kalıyorsun yaşayamam sanıyorsun...