Bazen birini sevmek, onu hayalimizdeki hâline yaklaştırmaya çalışmakla karışıyor. Küçük dokunuşlar masum gibi görünse de zamanla beklentiye, baskıya dönüşebiliyor. Oysa gerçek bağ, karşındaki insanın huylarıyla, eksikleriyle, fazlalıklarıyla var olmasına alan açabilmekten geçiyor. Sevgi mi daha ağır basmalı, yoksa kabul edebilme hâli mi; sence birini olduğu gibi sevmek mi daha zor, yoksa onu değiştirmeye çalışmamayı öğrenmek mi?
Birini olduğu gibi sevmek mi zor, değiştirmeye çalışmamak mı?
Birini olduğu gibi sevmekten çok onu değiştirmeye çalışmak daha zor Çünkü karşındaki insanı olduğu haliyle kabul etmek aslında daha doğal ama değiştirmeye kalktığında sürekli uğraş beklenti ve hayal kırıklığı başlıyor. İnsan değişmek istemiyorsa değişmez zorladıkça da ilişki yorulur sevmek zorlayınca olmuyor
Aslında ikisi de zor ama zor olmalarının nedeni aynı yerden geliyor; kontrol ihtiyacı. Birini olduğu gibi sevmek zor, çünkü karşımızdakinin eksikleriyle, yaralarıyla, bizde tetiklediği rahatsızlıklarla temas etmeyi gerektirir. İnsan “seviyorsam hoşuma gitmeli” sanır. Oysa gerçek sevgi, hoşuna gitmeyen yerlerle de yan yana durabilmeyi ister. Bu, olgunluk ister. Ama çoğu insan için daha da zor olan, değiştirmeye çalışmamaktır. Çünkü değiştirmeye çalışmak çoğu zaman sevgiden değil, kaygıdan gelir. “Böyle olursa daha güvende olurum”, “böyle olursa ilişki yürüyor gibi hissederim” düşüncesinden doğar. Karşımızdakini dönüştürmeye çalışarak aslında kendi huzursuzluğumuzu düzeltmeye çalışırız. Gerçek şu ki; Birini olduğu gibi sevmek, onun değişmeyeceğini kabullenmeyi içerir. Değiştirmeye çalışmamak ise, “Bu haliyle de kalabilir ve ben buna rağmen burada mıyım?” sorusuna dürüstçe bakmayı gerektirir.
Bununla ilgili bir soru srmultum. Ben birini karakter olarak değiştirmeye karşıyım ama oldupu gibi de olmaz. Yani günümüzde çok kullanılıyor bu bir kaçış , ben böyleyim olayı.. ilişkide karşılıklı hoşgörüler olmalı
Hiç kimse birisiyle %100 uyumlu olamayacak. Karakteristik konular dışında fedakarlık yapmak insanlar karşısında neden eziklik veya gurursuzluk, kendini küçültme olarak algılanıyor hala anlam veremiyorum
Bence en zoru, onu değiştirmeye çalışmamayı öğrenmek 🙂 Çünkü sevince “bir tık daha şöyle olsa…” diye düşünmek çok insanî 😅 Ama gerçek sevgi, karşındakine gelişmesi için alan açıp, zorla şekil vermemek 💫 Yani “sen böyle de güzelsin, değişmek istersen yanında dururum” diyebilmek 🫶 Sen şu an birini kabul etmekte mi zorlanıyorsun, yoksa seni değiştirmeye çalışan biri mi var? 💭
Bence açıkcası değiştirmeye çalışmak anlamsız, oldupu gibi sevmek de imkansız o sebeple yalnızlıkla barışıp fazla zorlamamak lazım. Tek iyidir iyi olur.
Olduğu gibi sevmek zor değil çünkü benim tercihim onu olduğu gibi seçmişim ama değiştirmeye çalışmamak zor be yorucu bu da yıpratıyor ister istemez seni.