Gerçekten sevince insan nasıl değişir, sevgi insana neler yaptırır?

Düşündürür nerede hata yaptım der yanar yanar durur dank edince sonra kendindeki o hataları görür üzülür sonra kahır çeker ama o çektiği acı onu başka birine daha soğukkanlı daha dinclestirir lakin kendine olan kızgınlığın da gitmez karşındakinin çektiği acıyı düşünür üstüne ekler millet değişik değişik konuşur lakin yaşamamış ki böylesini havaya kurusıkı atar sadece

Gerçek sevgi insana sessizce dokunur. Gürültü yapmaz, gösterişe ihtiyaç duymaz. İçeriye yerleşir ve oradan değiştirir insanı. Kalbin ritmi bile başka atmaya başlar sanki; düşünceler yumuşar, bakışlar derinleşir.
Seven insan acele etmez. Sabretmeyi öğrenir. Kendi kırgınlıklarını geri plana alır, sevdiğinin incinmemesi için kelimelerini tartar. Bencillik yavaş yavaş çözülür; “ben” küçülür, “biz” büyür. Sevgi insanı daha merhametli yapar, daha anlayışlı, daha sessiz ama daha güçlü.
Gerçek sevgi cesaret verir. Korkuların üstüne yürütür, yarım kalan hayalleri yeniden hatırlatır. İnsan sevdiğinde, kendini toparlamak ister. Daha iyi biri olma arzusu doğar içinde. Bazı alışkanlıklar anlamını yitirir, bazı davranışlar kendiliğinden değişir.
Sevgi aynı zamanda iyileştirir. Söylenmeyen yaralara dokunur, görünmeyen boşlukları doldurur. İnsan kendini daha değerli hisseder, hayata daha sıkı tutunur. Dünyanın bütün ağırlığı omuzlarında olsa bile, kalbin bir köşesinde hep bir sıcaklık kalır.
Sahte sevgi heyecan yaratır. Gerçek sevgi ise insanı olgunlaştırır. Gürültülü değildir ama derindir. Geçicilik taşımaz, kök salar.
Ve belki de sevginin en güzel tarafı şudur:
İnsan gerçekten sevince, kendisinin bile bilmediği bir hâline kavuşur. Daha sakin, daha temiz, daha gerçek…
Sevgi insanı değiştirmez aslında; insanın özünü ortaya çıkarır.