Daha önce kaç defa aşık oldun?

Hayatımız boyunca üç kişiye âşık olurmuşuz derler.
İlkine safça, ikincisine bütün kalbimizle, üçüncüsüne ise ancak hazır olduğumuzda.
Üçüncüsüne henüz izin verilmedi.
Ama ilk iki aşkım… onlar beni bugünkü halime getirdi.
İlk aşkım Emirhan’dı.
Çocuk yaşımda, farkına varmadan hayatımın ortasına yerleşen biri. Corona’nın başıydı, bir oyun sayesinde tanıştık. Önce sohbetti, sonra alışkanlık oldu, sonra “keşke yanımda olsa” dediğim ama kendime bile konduramadığım bir his. O hisi başta ciddiye almadım, geçiştirdim. Sonra bir gün, beni çoktan ele geçirdiğini fark ettim.
Uzak mesafeydik. Ama uzaklık… gerçekten seven iki insan için sadece başkalarının korkusudur. İnsan sevince, aradaki kilometreleri değil sesi, mesajı, varlığı hisseder. Yedi ay sürdü. Hayatımın en uzun ilişkisiydi.
Bitiren bendim.
Kişisel alanımı net istemek istedim. Belki konuşarak çözülebilirdi, belki de yine bitecekti. Bunu asla bilemeyeceğiz. Ama bana sevmeyi öğretti. Sevilmenin ne demek olduğunu, birinin “ben buradayım” demesinin nasıl hissettirdiğini…
Hatıralar güzeldi. Güzel kaldı.
Ve ilk aşk böyle bitmeliydi zaten.
İkinci aşkım Baki’ydi.
Benim Adanalım.
Hayatıma öyle beklenmedik bir anda girdi ki, âşık olacağımı aklımın ucundan bile geçirmemiştim. İlk başta kendime sürekli şunu sordum: “Bu gerçekten aşk mı?” Sonra bir gün fark ettim; bu soru artık gereksizdi. Çünkü cevap çoktan içime yerleşmişti.
İlk üniversite yılımda tanıştık. O ikinci sınıftı, sosyal hizmetler okuyordu. İlk karşılaşmamız aslında bir konser günüydü ama o gün neredeyse yoktu hayatımda. Asıl karşılaşmamız aylar sonra bir kafede oldu. Ben konuşmuyordum. Dinliyordum. O ise arada laf atıyordu; gözlüğümün numarasını sordu, gülümsedi.
O gün bana küçük bir ayıcık ve küçük bir oyuncak araba verdi.
“Sende kalsın” dedi.
Bazen düşünüyorum…
Keşke o gün “teşekkür ederim” deyip kabul etmeseydim.
Pişman mıyım?
Bilmiyorum.
Ayıcık ilk zamanlar çok kokuyordu diye bir kenara koymuştum. Nereden bilebilirdim ki o kokunun zamanla benim en zayıf yerim olacağını. Onun kokusunu çok sevdim. Hâlâ seviyorum.
Sonra yazışmalar başladı. O kyk’da kalıyordu, ben merkezde. Uzağız ama her gün buluştuk. Alıştık. Çok alıştık.
O beni istiyordu.
Ben ise korkuyordum.
Onu direkt “sevgili” olarak istemediğim için kendimden uzaklaştırdım. Ve bir hafta hiç konuşmadık.
O bir haftada…
Ben onu yanımda istediğimi fark ettim.
Ama artık çok geçti.
Baki değişmişti.
Bir haftada insan nasıl bu kadar soğur bilmiyorum ama istemiyordu.
Ve benim bunu fark ettiğim an, benim yıkıldığım andı.
Bana hep şunu söyledi:
“Bir sıkıntın, bir derdin olursa yaz. Gelirim.”
Ama ben sadece o zamanlar yazmak istemiyordum ki…
Ben yanında olmak istiyordum.
Bir gün kütüphaneye gittik. Kendisi tam bir ders kolikti. Çok azimliydi ama bu azim onu yavaş yavaş tüketiyordu. Kendine kanıtlamak istediği çok şey vardı, ama kendini yıprattığının farkında değildi. Mesajlaşmayı sevmezdi, bu yüzden çok tartışırdık.
İnsan sevdiği için mesajlaşmaz mı?
O gün tartıştık.
Ve ben ilk defa onun yanında bu kadar ağladım.
“Görüşürüz” dedim ve yurda döndüm.
Arkamdan “Damla” diye seslendi, el salladı.
Ben de salladım.
Keşke o gün orada dursaydım.
Keşke o gün son olsaydı.
Çünkü sonrasında aşk uğruna kendime çok saygısızlık ettim.
Kar yağmasını sevmezdi. Botu yoktu. Ama biz lapa lapa karda da yürüdük.
Keşke o zamanı doya doya yaşasaydık.
Biz artık yokuz.
Saçma bir şekilde bitti her şey.
Ama şundan eminim:
Ben Baki’yi gerçekten sevmiştim.
Ve ondan sonra…
İki kişiyle konuştum.
Flört ettim.
Bir gün bana şunu sordu:
“Bu kadar mıydı senin sevgin? Hani seviyordun?”
Sustum.
Çünkü seviyordum.
Deliler gibi.
Ama ben o sırada sevdiğim adamın yokluğunda boğulmamak için nefes almaya çalışıyordum.
İnsan bazen unutmak için konuşmaz.
İnsan bazen sadece hayatta kalmak için konuşur.
Hayatımdaki iki adam da çok farklıydı.
İlki bana çok şey kattı.
İkincisi benden çok şey aldı.
Ama ikisi de bana şunu öğretti:
Sevmek her zaman kalmak değildir.
Bazen de, kalbin parçalanmadan çıkabilmektir.